ΕΔΩ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΟΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015
Δέκα πράγματα για τις χθεσινές εκλογές!!!
Εκλογές ήταν και πάνε, ελπίζουμε οι τελευταίες για το τρέχον έτος....θα κάνουμε μια αποτίμηση και ανάγνωση διαφορετική από τα άλλα ΜΜΕ μέσα από την δική μας οπτική..
θα απαριθμήσουμε 10 πράγματα που είτε αναγνώστηκαν λάθος είτε πέρασαν στα ψιλά.
1) Αποχή: Ξυπνάει η κοινωνία και γυρνάει την πλάτη σε ανούσιες εκλογικές αναμέτρησης, πριν 5 χρόνια μόνο σε ευρωεκλογές θα μπορούσε να σημειωθεί τέτοια αποχή, ακόμα και το δημοψήφισμα μέσα στα μπάνια του λαού με ανύπαρκτο ερώτημα μάζεψε λίγο κόσμο παραπάνω.
2)Παραπληροφορηση: Ξανά η κοινωνία μετά το δημοψήφισμα έκανε την επιλογή της κόντρα σε ΜΜΕ και δημοσκοπησεις, ατελείωτες εκπομπές με τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, τα ψηφοδέλτια του, τα σκάνδαλα της τελευταίας στιγμής λες και ψηφίζαμε ναι η όχι στην πρωην κυβερνηση. Τα αλλα κομματα
20 μερες εβαζαν τις κόκκινες γραμμές για την επόμενη εθνική Ελλάδος της πολιτικής και κανείς δεν τους ρώτησε με ποιο πρόγραμμα κατεβαίνουν....
3)Νικη Συριζα: Η λογικη της αποφασης για εκλογες ηταν σωστη και απλα πέτυχε, η εσωτερικη αντιπολιτευη πηγε σπιτι της, η κομματικη γραμμη μπηκε πριν παρουν την ψηφο του λαού ο καθε βουλευτης με την φραση θα εφαρμοσουμε οτι εχουμε υπαγραψει,το ποσοστο είναι ιδιο και η πατεριτσα μολις μια...
4)Χ.Α.: θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει σταθερή συσπείρωση, έχασε 10000 ψηφαλακια απο τον Ιανουαριο αλλά τσίμπησε μια εδρα παραπάνω στη νεα βουλη,τελικα η βλακεια δεν καταλαβαινει απο αποσυσπειρωση οποτε και η στροφη λιγο πιο δεξια που θα γινει απο πρωην βουλευτες του ΛΑΟΣ εχουν στοχο η ΝΔ να ξαναβαλει στο μαντρι 300 χιλ απο τους 380 συνολικα ψηφους - πατριωτες της ΧΑ, και αυτο γιατι καλο το να εισαι πατριωτης αλλα 40 χρονια ηταν καλύτερα να εισαι βολεμενος πατριώτης...
5)Ηττα ΝΔ: Δεν θα ασχοληθω με τα εσωτερικα καθως πιαστηκαν στον υπνο και ηξεραν από δημοσκοπησεις εσωτερικές οτι πανε να καταντήσουν ΠΑΣΟΚ και σχετικα τα πηγαν καλα μια και επεισαν 1300000 ψηφοφορους οτι , ένα πράγμα μονο, οι υπεύθυνοι της καμπανιας Ιανουαριου και Σεπτεμβρίου να μας πουν αν ψηφησαν ΣΥΡΙΖΑ η απλα αρκεστηκαν να συμμετασχουν στη καμπανια του, μα πας με σποτακια απο την καθημερινοτητα να θυμίσεις στον εργαζόμενο πως είναι η ζωη του τα τελευταια 5 χρονια οχι τους τελευταίους 5 μηνες και θες να σε ψηφισουν.....
6)ΛΑΕ : Eνοτητα μετα απο διασπαση δεν το λες ονομα πιασαρικο να πας σε εκλογες αλλα μαλλον δεν εφταιξε αυτο, πιο πολυ δειχνει να φταιει οτι δεν ακουσαμε ενα σοβαρό εναλλακτικό σχέδιο, μιας και ανεφεραν οτι δεν ειχαν χρονο, 20 μερες ηταν λιγες, απο 5 Ιουλη ειχαν πανω απο 2 μηνες αλλα μαλλον πιστευαν οτι ο Αλεξης θα του αφησει να περιφέρονται ασκοπα. Δυστυχως τους εμεινε η πτερυγα αλλα εχασαν το κόμμα, εχασαν την ενοτητα και εχασαν και την θεσουλα τους στην βουλη.
7)ΚΚΕ : H ΠΙΟ ΣΤΑΘΕΡΗ ΟΜΑΔΑ, ΒΡΕΞΕΙ- ΧΙΟΝΙΣΕΙ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ - ΔΕΞΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΣΧΗΜΑ, ΤΗΝ ΕΠΟΧΉ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Η ΤΩΝ ΠΑΧΈΩΝ ΑΓΕΛΆΔΩΝ - ΕΚΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΤΟ 5-6...no comment...
8)Ε.Κ: Ωραια, μπραβο μας, βαλαμε και τον Λεβέντη στη βουλη, 25 χρονια προσπαθει και συγκινηθηκε η χωρα οταν βουρκωσε, μονο που η εκλογες δεν ειναι το make a wish....
9)Τα λοιπα κόμματα καλα είστε εκεί που ειστε θα ερθει η ωρα σας μεσα στην τετραετία μην αγχώνεστε και θα τον στηρίξετε τον Αλέξη με την σειρά του ο καθενας...
10)Και στο τελος μια μικρη αποτιμηση...σωστη επιλογη η επανεκλογη ΣΥΡΙΖΑ, πρωτη φορα στα χρόνια του μνημονιου, συνεχεια αλλος υπεγραφε και αλλος με το στανιό τα εφάρμοζε...το εφερες, το υπεγραψες, ωρα και να μας τον εφαρμόσεις.Με Συριζα στον σφυριζα vol. 2...καλή μας προβολη.
Υ.Γ: Απλα εκει στον ΣΥΡΙΖΑ οταν θα μας εφαρμόσετε το τριτο σιγα με τα παραλληλα προγραμματα ανθρωποι ειμαστε....
Υ.Γ2: Συμβουλη προς ΝΔ, μην ξεκινήσετε με την αποχη καρραμελα την επομενη μερα, γιατι αν η αποχη ηταν μικροτερη ποιο θα ηταν το ποσοστο σας,μονο αυτο σκεφτείτε .....
Πηγή:
Κυριακή 28 Ιουνίου 2015
Μνημόνιο vol. 3
Ας πάρουμε λίγο το χάος και να το βάλουμε σε μια λογική σειρά..
Όσοι θα πάτε την άλλη Κυριακή να ψηφίσετε ανεξάρτητα το ναι η το όχι που έχετε αποφασίσει από τώρα θα πρέπει να σκεφτείτε τα εξής:
1) Δεν θα ψηφίσετε ναι η όχι για την χαρτούρα που παρέλασε χθες στην βουλή γιατί απλός έχει αποσυρθεί.
2) Δεν θα ψηφίσετε ναι η όχι στο ευρώ γιατί αν είχαν σκοπό στο να είμαστε εκτός δεν θα προλαβαίναμε να σκεφτούμε το δημοψήφισμα όχι να το πράξουμε.
3) Μην κάνετε ουρές στα ΑΤΜ για χρήματα που δεν έχετε ανάγκη γιατί την Τρίτη δεν θα υπάρχει κανένα ΑΤΜ χωρίς λεφτά.
4) Απλά 2 μερόνυχτα τους δώσατε την δυνατότητα να εξαλείψουν την μόνη απειλή του λαού το bank run.
5) Μέχρι να αναγγελθεί το δημοψήφισμα ακούγαμε ατάκες game is over και τώρα ακούμε είμαστε στο τραπέζι και ελάτε να μιλήσουμε...
6) Γιατί τώρα το ΔΝΤ και σήμερα η Αμερική θέτουν θέμα για κούρεμα...
7)Γιατί μέσα στη βουλή ανεβάζουν τους τόνους της παράστασης για θέματα προσβολής και όχι για το πραγματικό πρόβλημα
8) Γιατί εμφανίζονται δημοσκοπήσεις που λένε με συντριπτική πλειοψηφία ναι στο ευρώ πάση θυσία
Αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι μέχρι την Τρίτη θα έχουμε μια συμφωνία για την οποία από τώρα ακούτε σύσσωμη την αντιπολίτευση να σας καλεί στο ναι και μόλις ανακοινωθεί θα σας καλεί και η κυβέρνηση .
Υ.Γ: Με γεια μας το νέο κουστούμι το οποίο το ζητάμε και ‘απελπισμένα’ πλέον
Υ.Γ2: Όποιος σε αυτό τον τόπο κάνει κάτι για την ΠΑΙΔΕΊΑ θα τον γράψει η ιστορία ως ηγέτη και σωτήρα
Πηγή: Ntocoumenta
Κυριακή 19 Απριλίου 2015
Τα μεγάλα ψεύδη για το Μνημόνιο
Ο Πάνος Μανδραβέλης, γράφει για τα ψεύδη του Μνημονείου...
Η μόνη παραγωγική ανασυγκρότηση που έγινε στη χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν στον χώρο της μυθολογίας. Παλιά παραμύθια (όπως εκείνος του Κίσινγκερ που ήθελε να... καταστρέψει την ελληνική γλώσσα για να πλήξει τον ελληνισμό) υποχώρησαν και τη θέση τους πήραν νέοι μύθοι εξίσου απλοϊκοί όσο και καταστροφικοί. Τι δεν ακούσαμε τα τελευταία χρόνια και μάλιστα από επίσημα χείλη. Ακούγαμε, για παράδειγμα, από διάφορους της παλαβής Δεξιάς αλλά και της παλαβής Αριστεράς (δύσκολο, ειδικά μετά τη συγκυβέρνηση, να τους ξεχωρίσει κάποιος) ότι η κρίση και το Μνημόνιο ήταν ένα κόλπο των Αμερικανών για να πάρουν για ένα ξεροκόμματο τους αμύθητους υδρογονάνθρακες –ή, κατά Πάνο Καμμένο, «υδατάνθρακες»– του Αιγαίου. Τώρα που ο υποστηρικτής αυτής της θεωρίας έγινε υπουργός Εθνικής Αμυνας και πρόσφερε, ως μη ώφειλε, στους Αμερικανούς τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, εκείνοι έβγαλαν μια ευγενική ανακοίνωση ότι «οι ΗΠΑ δεν συνηθίζουν να προχωρούν σε κρατικές συμφωνίες γι’ αυτά τα θέματα» («Καθημερινή» 31.3.2015)· προφανώς ήταν σκασμένοι στα γέλια, αλλά αυτό δεν μπορούσε να αποτυπωθεί στην ανακοίνωση.
Με τέτοιους παράλογους μύθους χτίστηκαν πολιτικές και δημοσιογραφικές καριέρες, εξόδοις όμως της ελληνική κοινωνίας, η οποία παραζαλισμένη από την κρίση μπορούσε να πιστέψει τα πάντα εκτός από το προφανές. Αυτό δεν ήταν άλλο από το γεγονός ότι το προηγούμενο παραγωγικό μοντέλο που βασιζόταν στα δανεικά και στις υπερτιμημένες υπηρεσίες μεταξύ ημών, δεν μπορούσε να πάει παραπέρα. Το σύστημα αγκομαχούσε ήδη από το 2008, όταν «έπεφταν λεφτά στην αγορά», το κράτος έκανε χιλιάδες προσλήψεις και η οικονομία παρουσίασε ύφεση 0,4%. Το 2009, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή τα έδωσε όλα και εκτίναξε το πρωτογενές έλλειμμα στα 24 δισ., η οικονομία βυθίστηκε ακόμη περισσότερο κατά 4,4%. Αυτή η απλή αλήθεια –και σωτήρια για τη χώρα, υπό την έννοια ότι θα μπορούσε να γίνει η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου πιο ομαλά και με λιγότερο πόνο– αποκρύφτηκε από τον ελληνικό λαό με μύθους και συκοφαντίες περί μαγειρέματος του ελλείμματος του 2009.
Οι μετρήσεις ΕΛΣΤΑΤ
Οι συκοφαντίες για τις μετρήσεις ΕΛΣΤΑΤ ήταν ο θεμέλιος μύθος του μεγαλύτερου και διόλου αθώου παραμυθιού με το οποίο ετράφη επί πενταετία ο ελληνικός λαός, και τον οποίο πουλάει ακόμη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Η πραγματικότητα αντεστράφη πλήρως: οι πολίτες πίστεψαν ότι το Μνημόνιο έφερε την κρίση προς όφελος εκείνων που παρασιτικά ζούσαν από το μοντέλο που χρεοκόπησε. Ετσι, πέντε χρόνια τώρα το πολιτικό, μιντιακό, συνδικαλιστικό σύστημα εναντιώνεται στο φάρμακο, αντί να καταπολεμά την ασθένεια. Μεταρρυθμίσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας υπονομεύονται ως «μνημονιακές», τα βιλαέτια των μικρών και μεγάλων συμφερόντων παραμένουν ανέπαφα και στο τέλος –επειδή «λεφτά δεν υπάρχουν»– ο λογαριασμός καταλήγει στους πιο αδύναμους. Πολλές χώρες μπήκαν σε Μνημόνιο, σχεδόν όλες ασκούν περιοριστικές πολιτικές, αλλά καμιά δεν παρουσίασε μείωση του ΑΕΠ 25%. Ο «αντιμνημονιακός αγώνας» ήταν η μεγαλύτερη απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού, για να κρατηθούν ανέπαφοι οι μηχανισμοί προσοδοθηρίας διάφορων ομάδων. Στο πλαίσιο αυτής της απάτης είναι και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την Εξεταστική Επιτροπή για το Μνημόνιο που θα ξεκινά αμέσως –μα αμέσως!– μετά την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή.
Για να στηριχτεί αυτός ο προσοδοφόρος για τα συμφέροντα «αντιμνημονιακός αγώνας» φτιάχτηκαν τα τελευταία χρόνια πολλοί δορυφορικοί μύθοι. Ενας από αυτούς ήταν της εναλλακτικής (και μάλιστα χωρίς... όρους) χρηματοδότησης της χώρας. Δεν αναφερόμαστε μόνο στα 600 δισ. που προσέφερε ο Αρτέμης Σώρρας ή στις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, αλλά σε άλλους εξίσου ευφάνταστους, όπως τα δάνεια από τη χρεοκοπημένη Ρωσία. Αυτός ο μύθος κατέρρευσε στη συνείδηση του λαού, όταν η Κύπρος ζήτησε και δεν πήρε 5 δισ. παρόλο που υπήρχαν δεσμοί «μαύρου» χρήματος της Ρωσίας με τη Μεγαλόνησο. Αυτός ο μύθος εσχάτως ανακυκλώνεται από –ποιον άλλον;– τον κ. Πάνο Καμμένο ο οποίος δήλωνε ότι «έχω πολύ καλή σχέση με τη Ρωσία. Συζητάμε με τους Ρώσους για το “Plan B”» (Mega 10.2.2015). Οι «καλές σχέσεις» του κ. Καμμένου, καθώς και άλλων κυβερνητικών στελεχών, κατέληξαν να σαρώνει η κυβέρνηση τα τελευταία αποθεματικά Ταμείων και οργανισμών, ώστε να τη βγάλει τσίμα-τσίμα και αυτόν τον μήνα.
Λατινοαμερικανικοί μύθοι
Οι μύθοι λατινοαμερικανικής κοπής είχαν ιδιαίτερο σουξέ τα τελευταία χρόνια. Οχι μόνο από τα πιο επίσημα χείλη –«μακάρι να γινόμασταν Αργεντινή», είπε εν τη αφροσύνη του ο κ. Αλέξης Τσίπρας– αλλά και από ένα ολόκληρο σύστημα αντιμνημονιακής «ενημέρωσης». Από την πρώτη στιγμή γυρίστηκαν ντοκιμαντέρ για τη στάση πληρωμών του Ισημερινού –για να δείξουν τι έπρεπε να κάνει η Ελλάδα–, αποκρύπτοντας όμως σημαντικές παραμέτρους του εκουαδοριανού ζητήματος: 1) Ο Ισημερινός είχε διαθέσιμα 6,8 δισ. δολάρια με συνολικό χρέος 4,5 δισ. όταν έκανε στάση πληρωμών το 2008. 2) Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους εντασσόταν στον ορισμό του «απεχθούς χρέους», αφού –σε αντίθεση με την Ελλάδα– το είχαν δημιουργήσει δικτατορικές κυβερνήσεις. 3) Ο Ισημερινός είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα και το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών ήταν μηδενικό.
Πάνω στον μύθο της χρεοκρατίας στήθηκε ένα ολόκληρο πανηγύρι με την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους, που ξεθύμανε νωρίς μέχρι που το ανέστησε για δικούς της, επικοινωνιακούς και εσωκομματικούς, λόγους η πρόεδρος της Βουλής, κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Γενικώς για κάθε πρόβλημα της χώρας φτιάχτηκε κι ένας μύθος, προκειμένου αυτό να μη λυθεί. Ενας από τους βασικούς είναι αυτός που ακόμη κυκλοφορεί ο ΣΥΡΙΖΑ, περί ρευμάτων στην Ευρώπη που θα μας επιτρέψουν να ξεπεράσουμε την κρίση χωρίς να αλλάξει τίποτε σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε φορά που ο πρωθυπουργός πάει στην Ευρώπη χαιρετίζει τους 30-50 διαδηλωτές που τον περιμένουν και τους βαφτίζει «συμπαράσταση των ευρωπαϊκών λαών». Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλοί που θα έβλεπαν με καλύτερο μάτι την ελληνική περιπέτεια, αν η Ελλάδα έκανε κάτι για να βγει από την κρίση και αν δεν πλήρωναν αυτοί για τις αποτυχίες μας. Το πρόβλημα είναι ότι μετά τις ανερμάτιστες ρητορείες των κυβερνητικών στελεχών –πόσα είπαν οι άνθρωποι;– το ευρωπαϊκό κλίμα επιβαρύνεται. Για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης και μετά την ακατάσχετη ρητορεία του κ. Γιάνη Βαρουφάκη και τις ανερμάτιστες απειλές του κ. Πάνου Καμμένου, η πλειονότητα των Γερμανών τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Η Ευρώπη, που τόσο πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ υπολόγιζε ότι θα αλλάξει μετά τη νίκη του, πραγματικά αλλάζει. Αλλά όχι προς όφελός μας.
Μύθοι και αλήθειες σε έναν πίνακα
Το μόνο που ακούσαμε από τα ΜΜΕ για την ενδιαφέρουσα έρευνα των Τάσου Γιαννίτση και Σταύρου Ζωγραφάκη σχετικά με την κατανομή του βάρους της κρίσης είναι ότι «το 10% των φτωχότερων νοικοκυριών είχε την πενταετία της κρίσης απώλεια εισοδήματος της τάξεως του 86%, οι απώλειες του 30% των υψηλότερων εισοδημάτων δεν ξεπέρασαν το 17-20%». Αυτό είναι μεν αληθές, αλλά υπάρχουν και μεγάλα ψέματα στις στατιστικές. Από την ανάλυση των δεκατημορίων ανά πηγή εισοδήματος, προκύπτουν και άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την πρώτη περίοδο εφαρμογής του Μνημονίου: π.χ. το πλουσιότερο 10% των εργαζομένων (προφανώς σε ΔΕΚΟ και δημόσιο τομέα, όπου πρόσφατα η «Πρώτη φορά Αριστερά» έδωσε και... τροφεία) είχε απώλειες μόνο 9,3%, ενώ το πλουσιότερο των εισοδημάτων από επιχειρηματική δραστηριότητα είχε μείωση 20%. Πιο σκληρά επλήγησαν τα εισοδήματα των πολύ μικρών επιχειρηματιών (-48%), όπως και των χαμηλόμισθων εργαζομένων (-34,6%). Το πλουσιότερο 1% της εργασίας είχε απώλειες 4,8%, ενώ το πλουσιότερο 1% των εισοδημάτων από επιχειρήσεις είχε απώλειες 24%. Η κατανομή των βαρών ήταν άνιση, αλλά όχι με τον τρόπο που οι αριστερογενείς μύθοι θέλουν στην Ελλάδα.
Πηγή: kathimerini.gr
Κυριακή 22 Μαρτίου 2015
Θέλεις να αγοράσεις σπίτι; Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή! Δες γιατί...
Στην 52η θέση, ανάμεσα σε 55 χώρες στον κόσμο, βρέθηκε η ελληνική αγορά κατοικίας...
σε ό,τι αγορά την πορεία των τιμών το τέταρτο τρίμηνο του 2014.
Οι τιμές υποχώρησαν με ετήσιο ρυθμό της τάξεως του 6,1%, σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013, σύμφωνα με την τελευταία τριμηνιαία έκθεση της εταιρείας παροχής υπηρεσιών ακινήτων Knight Frank, την οποία δημοσίευσε η «Καθημερινή».
Στην κορυφή της σχετικής λίστας, μετά από αρκετά χρόνια, βρέθηκε η αγορά κατοικίας της Ιρλανδίας, με τις τιμές να ενισχύονται με ετήσιο ρυθμό της τάξεως του 16,3% , δεύτερη είναι η Τουρκία (16,2%) και ακολουθούν Καζακστάν (14%), Χονγκ Κονγκ (11,7%) και Λιθουανία (10,7%). Στον αντίποδα, χειρότερες επιδόσεις από την Ελλάδα είχαν μόνο η Σλοβενία, με πτώση των τιμών 6,7%, η Κύπρος (8,2%) και η Ουκρανία (16,7%).
Στην Ελλάδα, η πτώση των τιμών κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο ήταν της τάξεως του 1,2%, κάτι που δείχνει ότι ίσως ολοκληρώνεται ο καθοδικός κύκλος της αγοράς.
Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, η μέση υποχώρηση των τιμών κατοικιών κατά το τέταρτο τρίμηνο διαμορφώθηκε στο 5,8% σε σχέση με το αντίστοιχο του 2013. Στην Αττική, τα μεταχειρισμένα ακίνητα υποχώρησαν κατά 11% και τα νεόδμητα κατά 7,5%, στη Θεσσαλονίκη η αντίστοιχη πτώση ήταν 10% και 12,5%, ενώ στην υπόλοιπη χώρα η πτωτική πορεία ήταν σαφώς μικρότερη, με τα ακίνητα παλαιότερης κατασκευής να υποχωρούν 4% και τα νεόδμητα 1,5%.
Το 47% των κατοικιών που πωλήθηκαν στην Αττική ήταν άνω των 25 ετών, με μεγαλύτερο το αντίστοιχο ποσοστό στη Θεσσαλονίκη, με 6 στις 10 κατοικίες να είναι αυτής της παλαιότητας. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, το 57% των κατοικιών που πωλήθηκαν ήταν 15 ετών και άνω των 25 ετών το 36%. Τέλος, σε ό,τι αφορά την επιφάνεια των κατοικιών που πωλήθηκαν, το 43% ήταν 71-110 τ.μ., το 16% αφορούσε κατοικίες 1-50 τ.μ. και το 15% 51-70 τ.μ. και άνω των 130 τ.μ.
Πηγή: tromaktiko
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015
Πολιτική για τη μετανάστευση: Μια ακόμη πρόχειρη αντιμετώπιση
«Τους αφήσαμε στην Ομόνοια γιατί εκεί είναι το φτηνό φαγητό, οι συμπατριώτες τους, το μετρό. Το επιχείρημα “γιατί όχι στην Εκάλη;» απαντώ τι να κάνουν στην Εκάλη....!
Είναι σαν το ερώτημα «γιατί δεν τους πάει η υπουργός στο σπίτι της;»! Επειδή το Υπουργείο εδώ έχει γίνει το σπίτι μου θα τους φέρω εδώ, στο Υπουργείο, αν ενοχλούν. Έχει πολλούς διαδρόμους… «Το ότι κοιμούνται στο δρόμο και δεν έχουν πού να πάνε και ότι ψάχνονται είναι ψέμα», σημειώνοντας ότι «στους όρους που έχουμε βάλει είναι να δηλώσει οικία κατοικίας αλλά και Αστυνομικό Τμήμα που θα πρέπει να παρουσιάζεται κάθε 15 μέρες».
Γράφει ο Λυκούργος Χατζάκος
Και με αυτές τις φράσεις η ΑΝΥΠ Μεταναστευτικής Πολιτικής επανέφερε το θέμα του μεταναστευτικού ως πρόβλημα. Δύσκολα κατανοεί κάποιος την ενέργειά της. Προφανώς, εγκλωβισμένη στην αφέλεια και εμμονές των αριστεροφανών προσεγγίσεων του κυβερνώντος κόμματος -αυτό συνάγεται και από την πενία των επιχειρημάτων της-, δεν αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις σε μέσο και απώτερο χρόνο από αυτήν την πράξη. Σε καμία περίπτωση, δεν είμαι θιασώτης αντιλήψεων εξοστρακισμού των μεταναστών και ούτε θεωρώ την εκ τύχης Ελληνική ιθαγένεια μου ως συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι άλλων. Έχω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι και η ποιότητά τους δεν συναρτάται από το διαβατήριό τους, την πίστη ή το φύλο τους. Είμαι όμως πολίτης ενός Κράτους που οφείλει να διαχειρίζεται τις υποθέσεις του με ρεαλισμό, σοβαρό προγραμματισμό και μέθοδο. Που οφείλει να ασκεί πολιτική υπέρ όλων, όσων βρίσκονται εντός των ορίων της επικράτειάς του.
Το μεταναστευτικό δεν είναι ήσσονος σημασίας κοινωνικό ζήτημα, καθώς συνδέεται άμεσα με την κοινωνική συνοχή, την παραγωγική διαδικασία, την δημόσια τάξη και ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις και με την εθνική ασφάλεια. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ζήτημα που πρέπει να προσεγγίζεται με αφέλεια ή να χρησιμοποιείται ως όχημα επίδειξης επιτηδευμένης αριστεροσύνης.
Σε κάθε περίπτωση, όταν οι άνθρωποι μετακινούνται, είναι ευάλωτοι, αγχωμένοι και η ανασφάλεια κυριαρχεί την συμπεριφορά τους. Ακόμη και κατά τις μετακινήσεις ρουτίνας, αν και επιδρά ή δύναμη της συνήθειας και δεν είναι απολύτως συνειδητή αυτή η αίσθηση, θα παρατηρήσουμε ότι όλοι μας είμαστε ευαίσθητοι σε κάποιον άλλο θόρυβο, έξω από τον καθημερινό, στρέφουμε το βλέμμα αν ακουστεί κάποιος βηματισμός και θέλουμε να φθάσουμε το ταχύτερο δυνατόν στην ασφάλεια του χώρου τον οποίο γνωρίζουμε. Μπορούμε, επομένως, να φανταστούμε, πόσο αυτά τα αισθήματα οξύνονται όταν η μετακίνηση είναι αιφνίδια και ο προορισμός άγνωστος, δεν αφορά στην υποχρεωτική αυτή καθημερινότητα, αλλά προκύπτει υπό όρους εξαναγκασμού, βίας –όχι μόνον της προκαλουμένης εκ φυσικών καταστροφών ή εμπολέμων καταστάσεων, αλλά και εξ αυτής την οποία γεννά η οικονομική ένδεια.
Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία υποδοχής και ειδικότερα όταν δεν είναι προετοιμασμένη, εκλαμβάνει την έλευση των «ξένων» ως εισβολή και κυριαρχείται σταδιακά από την ανασφάλεια και τον φόβο, συναισθήματα που προκαλούνται τόσο από την παρουσία του άγνωστου και απρόσωπου αλλοδαπού, όσο και εκείνη την οποία επιφέρει η ύπαρξη μιας οικονομικής κρίσης, καθώς διάφοροι ανόητοι καλλιεργούν την εντύπωση ότι για την ανεργία των γηγενών ή ημεδαπών, ευθύνεται η παρουσία ξένων και όχι η ύφεση και η αδυναμία αναπτυξιακής δυναμικής.
Εντός αυτού του πλαισίου, η πιθανότητα δημιουργίας οξύνσεων, συνδυαζόμενη με την απουσία ουσιαστικής πολιτικής για την μετανάστευση και αδιάβλητων, αποτελεσματικά λειτουργικών θεσμικών οργάνων, αυξάνεται σε υψηλά επίπεδα επικινδυνότητας. Η πρόσφατη εμπειρία μας, το επιβεβαιώνει. Η ανεπάρκεια των οργάνων της Πολιτείας και η παρουσία αλλοδαπών, υπό καθεστώς γκρίζας ζώνης και σε κατάσταση οριακής εξαθλίωσης, απουσία ουσιαστικών ελέγχων έδωσε σε κάποια φασιστοειδή αποβράσματα την δυνατότητα να εκμεταλλευτούν το κενό και να «πουλάνε» προστασία στους κατοίκους του Αθηναϊκού κέντρου και να εκτονώνουν την ψυχωτική αθλιότητά τους, πάνω σε κάθε μετανάστη.
Η εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική Πολιτεία στην αντιμετώπιση του θέματος, επιτρέπει την γέννηση σοβαρών αμφιβολιών που σχετίζονται με το κατά πόσο υπάρχει συνείδηση της ευθύνης την οποία συνεπάγεται η ύπαρξη άνω του 1,5 εκμ. αλλοδαπών. Η γενική αρχή της πολιτικής πρακτικής, να παραπέμπεται κάθε «καυτό» πρόβλημα στο μέλλον εφαρμόσθηκε απολύτως και σε αυτή την περίπτωση. Σύμφωνα με αυτήν, η πολιτική για την μετανάστευση, καρκινοβατεί ανάμεσα στην άρνηση και στην αφομοίωση, δίχως να διαμορφώνεται ένα σαφές και καθαρό πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον. Η ασάφεια και η άγνοια στην διαχείριση, είχαν ως αποτέλεσμα την αποτυχία ακόμη και στο ελάχιστο μέτρο, εκείνο δηλαδή της ένταξης του μεταναστευτικού πληθυσμού σε έναν κοινά αποδεκτά τρόπο καθημερινής διαβίωσης. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα είμαστε χώρα αφομοίωσης –έστω και μερικής- των μεταναστών είτε χώρα μη αφομοίωσης, δηλαδή χώρα που απλώς αναζητά εργατικό δυναμικό. Είναι προφανείς οι διαφορές που ανακύπτουν από την διάκριση των δύο αυτών προσεγγίσεων. Επ’ αυτού, δεν έχει προκληθεί καμία συζήτηση και μόνον δόγματα εκφράζονται. Κάθε πλευρά λαϊκίζει και η προκαλούμενη αντιπαράθεση στερείται ουσιαστικού περιεχομένου.
Αν για το ζήτημα των νομίμων και ειδικότερα των οικονομικών μεταναστών του πρώτου κύματος από την Αλβανία και τις πρώην Ανατολικές χώρες έχει, έστω και εκ των πραγμάτων, δρομολογηθεί κάποια λύση -με πάντοτε ανοικτά τα θέματα ένταξης και δικαιωμάτων που δεν πρέπει να θεωρούνται ασήμαντα ή μη χρίζοντα παρεμβάσεων-, το μείζον ζήτημα σήμερα, ανακύπτει από την παράνομη, αθρόα προσέλευση αλλοδαπών από την Ασία ( Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ κ.ά.) και από χώρες της Αφρικής. Μεταξύ των δύο ρευμάτων υφίστανται σημαντικές διαφοροποιήσεις.
Αφ’ ενός, οι πρώτοι μετανάστες ήταν πιο κοντά πολιτισμικά στην ελληνική κοινότητα (λόγω θρησκευτικής και εν γένει πολιτισμικής συνάφειας) και αφ’ ετέρου, είχαν στην μεγάλη πλειοψηφία τους προορισμό την Ελλάδα, είτε προσωρινά για την συγκέντρωση κάποιου κεφαλαίου από την εργασία τους και μετά να επιστρέψουν στην πατρίδα τους είτε αποσκοπούσαν σε μόνιμη μετοικεσία· οι πληθυσμοί μεταναστών του νέου ρεύματος, προσέρχονται με κάθε μέσο στην χώρα, προκειμένου να την χρησιμοποιήσουν κυρίως, ως πύλη εισόδου και διάμεσο σταθμό, για την μετάβασή τους σε άλλες, ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. (Γερμανία, Σουηδία κ.λπ.) ή τις Η.Π.Α. και Καναδά (σε μια διαδρομή μέσω Ισπανίας). Για λόγους είτε οικονομικής αδυναμίας είτε νομικών εμπλοκών (σύλληψη, καταγραφή κ.λπ.), «κολλάνε» στην Ελλάδα και δημιουργείται κατ’ αυτόν τον τρόπο μια κατηγορία σύγχρονων νομάδων πόλεων, από τους οποίους, άλλοι αρνούνται και άλλοι αδυνατούν να καταγραφούν και να αποκτήσουν νομιμοποιητικά έγγραφα, με επακόλουθη συνέπεια την ανεξέλεγκτη περιφορά τους στα αστικά κέντρα.
Η αδυναμία, ταυτοπροσωπίας και προσδιορισμού της χώρας προελεύσεως (όχι της χώρας διελεύσεως) –εφ’ όσον οι Διπλωματικές Αρχές των χωρών αυτών είτε δεν επιθυμούν την συνεργασία με τις ελληνικές Αρχές είτε πράγματι αδυνατούν να βεβαιώσουν την υπηκοότητά τους-, καθιστά αδύνατη την επαναπροώθησή τους και φυσικά δεν υπάρχουν κρατητήρια που να χωρέσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα μετά από κάποιες ημέρες (30-90 στην χειρότερη περίπτωση), να αφήνονται ελεύθεροι, για να επανεκκινήσει ο κύκλος όταν συλληφθούν την επόμενη φορά. Εφ’ όσον δεν αισθάνονται τον έλεγχο ή ακόμη και αυτήν την ελάχιστη υποχρέωση λογοδοσίας, την οποία συνεπάγεται η καταγραφή τους από τις Αρχές, δεδομένης της ένδειας και απόγνωσης -συνδυαζόμενες με το πολιτισμικό background (π.χ., για κάποιον φανατικό ισλαμιστή, η καταβολή χρηματικού αντιτίμου είναι υποχρέωση των αλλοθρήσκων για την δυνατότητά τους να έχουν άλλη θρησκεία και να συνεχίσουν να ζουν)-, αυξάνονται οι κίνδυνοι τέλεσης εγκληματικών πράξεων, φυσικά όχι ως γενικευμένη κατάσταση, από ακραία ή άτομα με οριακή και παραβατική συμπεριφορά. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω κάποιες σκέψεις επί του θέματος, με κίνητρο την προσπάθεια εισφοράς στον δημόσιο διάλογο.
Προβλήματα στον σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικής για την μετανάστευση: Το μεταναστευτικό είναι θέμα με δύο κατευθύνσεις. Προσεγγίζεται και αντιμετωπίζεται είτε ως ζήτημα κοινωνικής ένταξης είτε ως ζήτημα Δημόσιας Τάξης (και εύκολα, ιδιαίτερα σήμερα, τρέπεται και σε πρόβλημα Εθνικής ή/και Ευρωπαϊκής Ασφάλειας). Ατυχώς, η επί 10ετίες, έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής για την μετανάστευση ή η ατολμία με την οποία αντιμετωπίσθηκε το θέμα, είχε οδηγήσει τα πράγματα –ειδικά στο κέντρο της Αθήνας-, στα όρια της δεύτερης εκδοχής, με τις ομάδες νεοφασιστών να αλωνίζουν, υποκαθιστώντας τις Αρχές.
Ο σχεδιασμός μιας πολιτικής για την μετανάστευση οφείλει να αφορά σε όλα τα στάδια που περιλαμβάνει η μετακίνηση. Απαιτούνται δηλαδή πρόνοιες για την είσοδο, την υποδοχή, την καταγραφή την παροχή εγγράφων ταυτοπροσωπίας και νομιμοποιητικών της παραμονής ή διαμονής, τον καθορισμό ποιός είναι μετανάστης και ποιός πρόσφυγας και ποιος δικαιούται απονομής ασύλου και για ποιους λόγους (ο ορισμός και οι προβλέψεις της Συμβάσεως της Γενεύης έχουν εκ των πραγμάτων ξεπερασθεί και χρίζουν αναθεωρήσεων). Ο όποιος σχεδιασμός όμως, πρέπει να είναι συμβατός με την επιλογή στόχου ο οποίος θα έχει τεθεί σχετικά με την προσδοκία αυτής της πολιτικής. Δηλαδή, θα στοχεύει στην πολιτική αφομοίωσης-ενσωμάτωσης ή απλώς θα διαχειρίζεται έναν πληθυσμό μεταναστών και θα δημιουργεί συνθήκες που θα τους υποχρεώνει να εγκαταλείψουν την χώρα, αφού πρώτα τους έχει εκμεταλλευθεί ως εργατικό δυναμικό; Η δεύτερη επιλογή φυσικά και δεν είναι δυνατόν να αποτελέσει επιλογή. Εκτός του ότι στερείται ηθικής, δεν είναι συμβατή με την γενικότερη αντίληψη στην Ε.Ε. και κυρίως, με τις αρχές του σύγχρονου δικαίου. Η χρήση όρων αφομοίωση-ενσωμάτωση-ένταξη, προκαλεί σύγχυση καθώς η σημασιολογία τους δεν καθορίζεται επακριβώς. Οι όροι ενσωμάτωση και ένταξη είναι πολιτικοί και επομένως το περιεχόμενο και η σημασιολογία τους, υπόκεινται στις εκάστοτε κοινωνικές μεταβολές. Συνεπώς, δεν είναι δυνατή η ύπαρξη μιας «ένταξης» και «ενσωμάτωσης» κοινά αποδεκτής, καθώς οι μέθοδοι οι οποίες προωθούνται εξαρτώνται ευθέως και ανάλογα με τις επικρατούσες κοινωνικές συνθήκες.
Αν προσπαθήσουμε να δώσουμε μία κατεύθυνση για την διεργασία αφομοίωσης, πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για μια διαδικασία αλληλοδιείσδυσης και συγχώνευσης κατά την οποία συσσωματώνεται μία ομάδα στην κοινή πολιτιστική ζωή. Αυτή η διαδικασία είναι συνδεδεμένη με την «ορατότητα» (όρος που περιγράφει ο R. Park) δηλαδή την εμφανή διαφορετικότητα του μετανάστη λόγω των ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων τα οποία αυτός προσκομίζει από την χώρα προελεύσεώς του και τον κάνουν να διακρίνεται ως μέλος μιας ξεχωριστής ομάδας. Η διακοπή της επίδειξης αυτών διακριτών στοιχείων, καθιστούν τον μετανάστη «αόρατο» από το σύνολο της κοινωνίας στην οποία υπάρχει. Ευνοήτως, αυτή η διεργασία διαφοροποιείται από το άτομο σε σχέση με την ομάδα, η οποία καθίσταται ορατή ως διαφορετική πιο εύκολα και η διαδικασία αφομοίωσης καθίσταται πιο μακρά και σύνθετη. Και αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν στον σχεδιασμό μεταναστευτικής πολιτικής. Το δε υποκείμενο της διεργασίας αυτής μετέρχεται από διαφορετικά στάδια:
i. Την τεχνική και οικονομική αφομοίωση, δηλαδή μία εξωτερική προσαρμογή και συμμόρφωση στον γενικό τρόπο ζωής.
ii. Την πολιτισμική αφομοίωση, όπου κατά το στάδιο αυτό, προσλαμβάνονται νέα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, παραλλάσσονται τα παλαιά μέσω διεργασιών ψυχολογικής επαναπροσαρμογής
iii. Την εθνική αφομοίωση, δηλαδή την βιολογική ανάμιξη ουσιασικά μέσω επιγαμίας, θέμα που εξαιρετικά σπανίως αφορά την πρώτη γενιά.
Καθίσταται κατανοητό ότι για την ολοκλήρωση της διαδικασίας αφομοίωσης, απαιτούνται, τουλάχιστον τρεις διαδοχικές γενεές.
Ένα σημείο το οποίο πρέπει να συγκρατείται, είναι πως οι μετανάστες εκτός από την υποχρέωση, να διαχειρισθούν θέματα που σχετίζονται με την άμεση επιβίωσή τους, πρέπει να ξεπεράσουν το πολιτισμικό shock που συνεπάγεται η μετακίνησή τους και η απότομη επαφή με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Ταυτοχρόνως, δηλαδή, πρέπει να διέλθουν από μια διαδικασία από-κοινωνικοποίησης σε σχέση με την ήδη κοινωνικοποίησή τους στην χώρα προέλευσης και επανα-κοινωνικοποίησης στην χώρα την οποία προσήλθαν. Τούτο σημαίνει πως πρέπει να αποβάλλουν αξίες της κοινωνίας από την οποία έφυγαν και να υιοθετήσουν αξίες και στοιχεία της κοινωνίας υποδοχής. Η εξέλιξη αυτής της διεργασίας και η επιτυχής πορεία της χαρακτηρίζει την κατάληξη της διαδικασίας ενσωμάτωσης.
Για να γίνει δυνατή και επιτυχής η διαδικασία αυτή, πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν μια σειρά μεταβλητών παραμέτρων, όπως:
i. Η φύση των κινήτρων μετανάστευσης και ιδιαίτερα να εκτιμάται η φύση της κρίσης η οποία ώθησε τους μετανάστες στην μετακίνηση,
ii. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και η δομή της μεταναστευτικής διαδικασίας,
iii. Η διαδικασία θεσμοποίησης στην χώρα υποδοχής
iv. Οι διευκολύνσεις που οι θεσμοί αυτοί παρέχουν προς τους μετανάστες και οι υποχρεώσεις και απαιτήσεις που έχουν από αυτούς.
v. Η συμβατότητα των δυνατοτήτων και απαιτήσεων με τις προσδοκίες των μεταναστών και τις κοινωνικο-πολιτικές τους αξίες,
vi. Τα όρια ανοχής, πλουραλισμού και ευελιξίας της κοινότητας υποδοχής σχετικά με την κατανομή και το περιεχόμενο των κοινωνικών ρόλων
vii. Η παρουσία παραγόντων που δημιουργούν συνθήκες, αν όχι διάλυσης, πάντως διατάραξης της κοινωνικής συνοχής.
Ένα βασικό σφάλμα, στην όλη διαχείριση της μετανάστευσης στην χώρα μας, εντοπίζεται στο γεγονός ότι η συζήτηση εστιάζει αποκλειστικά στο πεδίο των Δικαιωμάτων –προφανώς αυτό δεν υποτιμάται-, δίχως να επεκτείνεται στην ανάλυση και προσπάθεια κατανόησης των αιτίων τα οποία ωθούν πληθυσμούς στην μετακίνηση από την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών. Τούτο, έχει ως άμεση επίπτωση την αντιμετώπιση του μετανάστη ως αυτουργού και όχι ως υποκειμένου της μετακίνησης, πράγμα που δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες, προκειμένου να αποκτήσουν ερείσματα οι ρατσιστικές και εν πάση περιπτώσει, οι αντιδραστικές και ξενοφοβικές προσεγγίσεις. Αυτό, η προσπάθεια δηλαδή της επεξήγησης του φαινομένου ως διαχρονικό και ανεξαρτήτου της βουλήσεως των ατόμων, έχω την εντύπωση ότι θα βοηθούσε σημαντικά στην δημιουργία και στήριξη από το σύνολο των πολιτών, μιας ουσιαστικής και αποδοτικής πολιτικής για την μετανάστευση και θα διευκολυνθούν οι διαδικασίες και τα στάδια αφομοίωσης και ενσωμάτωσης.
Η μετανάστευση στην Ελλάδα: Η ελληνική Επικράτεια, έχει καταστεί τόπος υποδοχής πληθυσμών εκτός Ελλάδος σε πολλές ιστορικές περιόδους. Ομογενείς πρόσφυγες από χώρες του Πόντου ή από την Αφρική, μετά το τέλος της αποικιοκρατίες, ενώ οι πολιτικές αλλαγές και οι κρίσεις που αυτές επέφεραν κατά την 10ετία 1970 προεκάλεσαν την δημιουργία ρεύματος εισροής Αράβων –κυρίως Χριστιανών-, από τις χώρες της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Επίσης, κατά το πρώτο ήμισυ της 10ετίας αυτής εμφανίζεται η προσέλευση εργατών από Φιλιππίνες, Αίγυπτο, Μαρόκο κ.λπ. Οι επίσημοι υπολογισμοί παρουσιάζουν έναν αριθμό 15.000 παρανόμως διαμενόντων αλλοδαπών εργαζομένων, ενώ εκτιμήσεις επιστημονικών και κοινωνικών φορέων ανεβάζουν αυτόν τον αριθμό στις 60-100.000 και το 1989 ο αριθμός αυτός ανέρχεται περί τις 200-300.000. Είναι σημαντικό να συγκρατηθεί ότι το πρόβλημα της καταγραφής και υπάρξεως πραγματικών στοιχείων περί του αριθμού, εθνικής κατανομής και ειδικότητας, παραμένει το ίδιο σε όλη την διάρκεια 3ων-4ων δεκαετιών και φυσικά είναι απορίας άξιον διότι η Ελλάδα, ειδικά την 10ετία του 1970, έχει υπάρξει, ταυτοχρόνως και χώρα υποδοχής και χώρα εξαγωγής μεταναστών.
Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η χώρα μας δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αποδέκτης μεταναστών, αλλά και σε προηγούμενες περιόδους, ομάδες ανθρώπων, μετακινήθηκαν προς αυτήν. Μην παραβλέπουμε ότι ακόμη και οι ομογενειακοί πληθυσμοί, διαβιούντες εκτός Ελλάδας, μεταφέρουν σημαντικές μνήμες και πολιτισμικά στοιχεία από την κοινωνία της χώρας όπου προήλθαν. Είναι άλλωστε, γνωστά τα προβλήματα της ένταξης στην καθημερινή ζωή, των προσφύγων από την Μικρά Ασία ή των ομογενών από τον Πόντο και την τότε ΕΣΣΔ, αυτά υπάρχουν σε κάθε περίπτωση, καθώς ο γηγενής πληθυσμός της χώρας υποδοχής είτε είναι ελλειπώς προετοιμασμένος είτε δεν διαθέτει την ελαστικότητα και την ανοχή για την ενσωμάτωση των προσερχομένων είτε αισθάνεται να απειλείται. Φυσικά στην περίπτωση ομογενειακής ομάδας η προοπτική ενσωμάτωσης επιταχύνεται καθώς η διαδικασία υποβοηθείται από τα ενυπάρχοντα -έστω και παρηλλαγμένα-, κοινά εθνοτικά χαρακτηριστικά και είναι πιο βατή.
Αρχικώς, η αιφνιδιαστική είσοδος κατά την 10ετία του 1990 αντιμετωπίσθηκε με διστακτικότητα και υπό την πίεση κραυγών (θυμόμαστε πόσοι «πρόεδροι» συλλόγων ληστευθέντων, παρήλαυναν από τα τηλεοπτικά δίκτυα…). Μόλις το 2001, μετά δηλαδή από μια 10ετή περίοδο υποδοχής μεταναστευτικών ροών ψηφίζεται ο Ν. 2910/2001. Ήταν απολύτως ανεπαρκής και ασαφής, καθώς δεν απαντούσε ουσιαστικά σε κανένα από τα ζητήματα που ανέκυπταν από την εισροή μεταναστών στην Ελλάδα. Η ελληνική κακοδαιμονία που επηρεάζει και την νομοθετική πρωτοβουλία, δηλαδή η σύνταξη νόμων υπό την πίεση των γεγονότων και όχι υπό το πρίσμα μιας ανάλυσης και σχεδιασμού, οδήγησε στην δημιουργία του επομένου Ν.3386/2005 και ο οποίος, αποτελούσε μια αντιγραφή με κάποιες, ελάχιστες, βελτιώσεις του προηγουμένου 2910/01 και κρίθηκε αναγκαία η τροποποίησή του με τον Ν.3448/2006 και αργότερα αντικατεστάθη από τον Ν.3536/2007 που ατύχησε και αυτός, όπως και οι προηγούμενοι. Η δημιουργία 3 νομοθετημάτων και τα άπειρα Προεδρικά Διατάγματα, σε πραγματικό χρονικό διάστημα μικρότερο της 2ετίας, είναι ενδεικτικό σημείο της πρόχειρης αντιμετώπισης του μεταναστευτικού –πλέον- προβλήματος.
Επομένως, θα ανέμενε κάποιος, η σημερινή Κυβέρνηση να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη σοβαρότητα το ζήτημα και να δώσει λύσεις πιο σοβαρές. Να εξαγγείλει και να εφαρμόσει μία συγκροτημένη και επεξεργασμένη πολιτική. Είναι σημαντικό και απολύτως θετικό το γεγονός της ίδρυσης χαρτοφυλακίου, μιας και απαιτείται πολιτική και όχι απλά, διοικητική παρέμβαση. Αυτό, ακυρώνεται όμως από την προχειρότητα των ενεργειών της Αναπληρ. Υπουργού. Δεν είναι ο αριθμός φιλοξενουμένων –πράγματι μικρός σε σχέση με το σύνολο των μεταναστών-, στα Κέντρα Κράτησης, αλλά η όλη αποτρεπτική λειτουργικότητά τους.
Η εικόνα που εμφανίσθηκε με το «άδειασμα» δεκάδων μεταναστών, χύδην, στο Αθηναϊκό κέντρο, δημιουργεί ευρέα περιθώρια επαναφοράς του κλίματος 2008-2010, πράγμα άκρως επικίνδυνο την περίοδο την οποία διανύουμε, με ακραίες ομάδες να αποενοχοποιούνται και να επιχειρούν να καταστήσουν την Χρυσή Αυγή ως τον εναλλακτικό πόλο.
Αναγκαίες παρεμβάσεις
Υπό την ανάγκη λειτουργικότητας και ταχύτερης διεκπεραίωσης διαδικασιών νομιμοποιητικών εγγραφων και αδειών διαμονής, κρίνεται επιβεβλημένη η μεταφορά της αρμοδιότητας των διοικητικών διαδικασιών σχετικές με αλλοδαπούς και πάλι στους ΟΤΑ Α΄ & Β΄ βαθμού. Στο Δήμο και την γειτονιά ο μετανάστης εντάσσεται, ο Δήμος και η γειτονιά τον υποδέχεται και εκεί κοινωνικοποιείται. Παραλλήλως είναι αναγκαίο να ενισχυθούν οι ΟΤΑ για δημιουργία δομών για την κοινωνική και πολιτισμική υποστήριξη των μεταναστών, καθώς και για την διερεύνηση και ανάδειξη δεξιοτήτων που οι μετανάστες έχουν, οι οποίες σίγουρα, είναι αξιοποιήσιμες και χρήσιμες στους Έλληνες επαγγελματίες, καλλιτέχνες και γενικότερα στους πολίτες, ενώ παραλλήλως δημιουργούν σχέσεις συνάφειας και ισότιμης συναλλαγής με ταυτόχρονη δημιουργία όρων αποτροπής του κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης. Σημαντική επίσης, παράμετρος είναι και η ύπαρξη φόβου για το/τον «άγνωστο».
Εδώ, εκτός από την Κεντρική Κυβέρνηση, σημαντικό ρόλο πρέπει να έχουν και οι Δήμοι. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν σε εβδομαδιαία ή 15νθήμερη βάση γεγονότα στις γειτονιές εκείνες όπου παρουσιάζονται τα γνωστά προβλήματα, έτσι ώστε οι ημεδαποί πολίτες να βγουν από τα σπίτια τους. Να έρθουν σε επαφή με τους μετανάστες, να γνωριστούν, με στόχο την άρση του «απρόσωπου» το οποίο αποξενώνει και τρομάζει. Εάν δεν ανοίξουν πάλι οι πόρτες π. χ. στην Αλκιβιάδου, την Αχαρνών, την Ηπείρου, την Νεοφύτου Μεταξά κ.α., από μόνη της η παρουσία της αστυνομίας –η οποία πρέπει, σαφώς, να είναι εμφανής και ουσιαστική-, δεν αρκεί, δεν αποτελεί λύση. Η λήψη μέτρων στο πλαίσιο των οποίων και η ενίσχυση της αστυνόμευσης δεν πρέπει να παραβλέπεται και να ενοχλεί. Έχουμε προχωρήσει ως κοινωνία από την εποχή του εμφυλίου και της δικτατορίας και συνεπώς, δεν νοείται η αντιμετώπιση των αστυνομικών αρχών με την αντίληψη των παρελθουσών περιόδων. Αντιθέτως, σε μια σύγχρονη, δημοκρατική κοινωνία η αστυνομία είναι εγγυητής της προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Τέλος, απαιτείται η διεξοδική ανάπτυξη προβληματισμού, προκειμένου να εξευρεθούν μέσα και τρόποι πλήρους αξιοποιήσεως του μεταναστευτικού δυναμικού της Ελλάδας, στο οικονομικό-παραγωγικό γίγνεσθαι της Χώρας, θέμα που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σημασία στο, υπό τις σημερινές συνθήκες δημοσιονομικής κρίσεως, νέο διαμορφούμενο πλαίσιο.
Σχετικά με τους αιτούντες άσυλο: Είναι η κατηγορία αλλοδαπών η οποία και αντιμετωπίζει τα μεγαλύτερα προβλήματα, καθώς, η επίκληση ασύλου γίνεται αδιακρίτως και από μετακινούμενους που απλώς επιθυμούν να μεταναστεύσουν αναζητούντες καλύτερη οικονομική προοπτική Κάθε παρανόμως εισελθών στην χώρα, επικαλείται την διαδικασία ασύλου προκειμένου να παραμείνει στην Ελλάδα.
Δεδομένου, όπως προκύπτει και από προαναφερόμενες διατυπώσεις η νομιμοποίηση ή και η χορήγηση νομιμοποιητικών εγγράφων, είναι βασική προϋπόθεση για κάθε άλλη συζήτηση περί ενσωμάτωσης, πρέπει τα έγγραφα αυτά να είναι ισχυρά και να τελούν εν ισχύ έως την τελική κρίση του αιτήματος απονομής ασύλου και να εμπεριέχουν τα αναγκαία βιομετρικά στοιχεία του κατόχου. Αυτό είναι δυνατόν να επιτευχθεί με την αποκέντρωση των υπηρεσιών υποδοχής, για την Υγεία και Εθνική Ασφάλεια, στις πύλες εισόδου (Έβρο, νησιά Αιγαίου), έτσι ώστε να μην καταλήγουν ανεξέλεγκτα στην Πρωτεύουσα όλοι οι προσφεύγοντες.
Όσον αφορά τέλος, την συζήτηση περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτά είναι προφανώς αδιαπραγμάτευτα, πλην της περιπτώσεως που τίθεται ζήτημα εθνικής ασφαλείας. Όμως, σαφώς, και υπάρχουν όρια. Εκείνα της Συνταγματικότητας, εκείνα, τα οποία ορίζονται από το Συνταγματικό κεκτημένο της χώρας υποδοχής. Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε κάποιον μετανάστη να κακοποιεί την σύζυγό του ή να διακόπτει την σχολική εκπαίδευση της 9χρονης κόρης του, επειδή, αυτό αποτελεί πολιτισμικό του δεδομένο. Στην Ελλάδα, υφίστανται Συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Αυτό είναι το όριο.
Ακόμη, θα ήθελα να τονίσω, ότι είναι αναγκαίο η Πολιτεία και ειδικότερα τα κόμματα ως θεσμοί Πολιτειακής συγκρότησης, να συνομιλούν κα να απευθύνονται στους μετανάστες ατομικά και όχι πάντοτε δια μέσου διαφόρων μεσαζόντων. Βεβαίως να αξιοποιηθούν οι συλλογικότητες των μεταναστών, αλλά, είναι απαραίτητο να εξετάζεται η νομιμοποιητική βάση τους (σε πόσους και πώς απευθύνονται) και σε κάθε περίπτωση να μπορεί ο εκάστοτε φορέας να δημιουργεί διαύλους επικοινωνίας με τους μετανάστες ανεξαρτήτως παρεμβάσεων οποιωνδήποτε «καλοπροαίρετων» διαμεσολαβητών, οι οποίοι τις περισσότερες φορές απευθύνονται σε πολύ περιορισμένο και … ειδικό (!) κοινό.
Τέλος, θεωρώ αναγκαίο να επισημάνω -είναι εντυπωσιακή η άγνοια ή η ηθελημένη παραπληροφόρηση για το θέμα-, ότι αυτά που αναμασούν πολλοί σχετικά με το Δουβλίνο ΙΙ (DublinGroup II), απέχουν κατά πολύ από την πραγματικότητα και μόνον στην σφαίρα της φαντασίωσής τους υπάρχουν. Πρόκειται για ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ και όχι συνθήκη ή οδηγία.
Η πολιτική της Ένωσης διακρίνει σαφώς την παράνομη από την νόμιμη μετανάστευση Συναφώς με την περίπτωση της νόμιμης μετανάστευσης, δεν υπάρχει ολοκληρωμένη πολιτική εντεταγμένη σε κοινό σχεδιασμό. Αν ανιχνεύονται ψήγματα συν-αντίληψης, αυτά αφορούν κυρίως στο πεδίο της ένταξης και διαχέονται προς εφαρμογή μέσω οδηγιών· δηλαδή απλώς ορίζεται ένα γενικό πλαίσιο το οποίο δεν δεσμεύει τα Κ-Μ, κάθε ένα εκ των οποίων είναι ελεύθερο να σχεδιάζει την δική του πολιτική. Για την παράνομη μετανάστευση, την μη νόμιμη, υπάρχει αυστηρή πολιτική καθόσον η κατηγορία αυτή μετανάστευσης θεωρείται -και όχι χωρίς βάσιμες αιτίες-, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ασφάλεια και η πολιτική επ’ αυτού του πεδίου, ασκείται μέσω κανονισμών και αποφάσεων του Συμβουλίου. Επομένως, κάθε αιτίαση περί αναθεωρήσεως ή καταγγελίας του, είτε αγνοεί είτε σκοπίμως παραβλέπει το γεγονός ότι αφ’ ενός οι αλλαγές κανονισμών δεν αποτελούν συνήθη πρακτική της Ε.Ε. και αφ’ ετέρου, προκειμένου να συμβεί αυτό, προϋποτίθεται συναίνεση, την οποία δεν συγκεντρώνει η άποψη για αλλαγή ή τροποποίηση του συγκεκριμένου.
Υπάρχουν επιχειρήματα, τα οποία η ελληνική πλευρά θα εδύνατο να αντιπαρατάξει στην προσπάθεια τροποποιήσεων του Δουβλίνου ΙΙ και της αναπροσαρμογής του; Φυσικά και υπάρχουν, όπως ούτως ή άλλως, συν τω χρόνω, επέρχεται και η αντικειμενική μέσο/μακροπρόθεσμη αναγκαιότητα τροποποιήσεων και προσαρμογών –τα κανονιστικά κείμενα τροποποιούνται δύσκολα, δεν είναι όμως το ιερό Κοράνι. Πρώτα όμως θα πρέπει η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει τις υφιστάμενες διατάξεις και να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα που δίδεται δια του παρόντος κανονισμού, κάτι που δεν έχει γίνει. Δεν έχω ακούσει κάποιο σοβαρό επιχείρημα από όσους κραυγάζουν περί αυτού και δυστυχώς συμπεριλαμβάνονται και υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί παράγοντες, πρώην και νυν.
Πηγή: koolnews.gr
Κυριακή 15 Μαρτίου 2015
Γρήγορα, όλοι τα κεφάλια στην άμμο!
Όσοι αιτούνται άσυλο να μην κρατούνται σε φυλακές ή Αμυγδαλέζες αλλά ελεύθερους να τους καλωσορίζουμε. Και να τους φιλοξενούμε στον τόπο μας μέχρι να εγκριθεί ή να απορριφθεί η αίτηση τους. Γράφει ο Γιώργος Νικολόπουλος.
Η φίλη μου η Δανάη (όχι το πραγματικό της όνομα) δουλεύει στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Έχοντας ζήσει χρόνια στο εξωτερικό, αγωνίζεται ώστε όλοι οι συνάνθρωποί μας που έζησαν διώξεις και πολέμους να τυγχάνουν δίκαιης μεταχείρισης όταν φτάνουν στην Ελλάδα, αφού πρώτα ζητήσουν άσυλο. Τι είναι το νόμιμο και το δίκαιο; Όσοι αιτούνται άσυλο να μην κρατούνται σε φυλακές ή Αμυγδαλέζες αλλά ελεύθερους να τους καλωσορίζουμε. Και να τους φιλοξενούμε στον τόπο μας μέχρι να εγκριθεί ή να απορριφθεί η αίτηση τους.
Τη ρωτάω: αν έρθουν στην Ελλάδα 500 χιλιάδες πραγματικοί πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν; Να τους δώσουμε άσυλο και να μείνουν όλοι στη χώρα; Με κοιτάζει στραβά. Νοιάζεται ειλικρινά για τους κατατρεγμένους όλου του κόσμου και τη φέρνει σε δύσκολη θέση η ερώτησή μου. Θα ήταν όχι μόνο αναίσθητο αλλά και παράνομο να μην τους δεχτούμε, μου λέει. Το βλέμμα της με κάνει να αισθάνομαι άσχημα. Εκείνη μένει εκεί ψηλά, στο moral high ground. Ευαίσθητη. Κι εγώ στα μάτια της, αν όχι ρατσιστής, τουλάχιστον αναίσθητος. Δεν βρίσκουμε άκρη.
Ο συμφοιτητής μου στη Νομική ο Μηνάς (όχι το πραγματικό του όνομα) ήθελε να γίνει δικαστής. Φτωχόπαιδο, έκανε πάντα το σωστό. Ψυχούλα. Ωστόσο, όταν μετανάστες έκαναν αυτοσχέδιο τζαμί το υπόγειο του πολυκατοικίας του άλλαξε. Ζορίστηκε. Του ήταν δύσκολο να δεχτεί πως εκατοντάδες μετανάστες, με το έτσι θέλω, το έκαναν χώρο συνάθροισης και λατρείας. Και απολύτως παράνομο το τζαμί. Και φοβόταν πως κάποιος μπορεί να έκανε κακό στη μάνα του ή στη σύντροφο του. Μην υπερβάλλεις, του είπα, Μηνά. Εσύ είσαι καλό παιδί. Κι αυτοί άνθρωποι είναι, δεν είναι ζώα. Κι άλλωστε αφού δεν επιτρέπονται τα τζαμιά τι να κάνουν; Παράνομα τζαμιά στα υπόγεια θα κάνουν, δεν φταίνε. Τώρα εγώ ήμουν ο ευαίσθητος; Κι εκείνος ήταν ο ρατσιστής; Πάλι δεν βγάλαμε άκρη.
Η Δανάη έχει και δίκιο και άδικο. Έχει δίκιο γιατί δεν μπορούμε να φερόμαστε στα θύματα του Ασάντ, των Τζιχαντιστών και των Ταλιμπάν σαν σκυλιά. Εδώ είναι Ευρώπη. Έχω πάει και στην Κρυσταλλοπηγή και στη Μυτιλήνη και τα έχω δει από πρώτο χέρι. Ντρέπομαι. Αποθήκες ανθρώπων. Αλλά έχει και άδικο από την άλλη η Δανάη. Γιατί δεν αντέχουμε να φιλοξενήσουμε όλους τους εκατοντάδες χιλιάδες κατατρεγμένους των πολέμων αυτού του κόσμου. Εντελώς συμπτωματικά οι πιο πολλοί πόλεμοι και διώξεις γίνονται στη γειτονιά μας. Και οι πιο πολλοί θέλουν να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη. Δεν χωράνε όλοι εδώ. Λυπάμαι.
Το ίδιο και ο Μηνάς. Έχει άδικο να θέλει να στερήσει από συνανθρώπους μας το δικαίωμα να προσευχηθούν. Αλλά έχει δίκιο να μη θέλει να ζει πάνω από τζαμί. Και έχει επίσης δίκιο να θέλει να μη φοβάται κάθε βράδυ που κοιμάται.
Πώς να μη γίνουμε πολλοί Έλληνες και ευαίσθητοι και ρατσιστές; Πώς να μη βοηθάμε έναν κατατρεγμένο και να μην αποδιώχνουμε έναν άλλον κάθε μέρα; Εναλλάξ και αναλόγως την περίσταση. Μέχρι και στην ίδια την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχουν μοιράσει τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου στο Μεταναστευτικό, εναλλάξ, η Χριστοδουλοπούλου με τον Πανούση. Είναι τόσο ανεφάρμοστη η αριστερή ευαισθησία τους, που ό,τι και να λένε μόνο κακό κάνουν στον Αλέξη. Τόσο κακό, που ζητάει λέει ήδη εξηγήσεις και από τους δύο.
Γιατί στο παράδειγμα των ημερών, ποιο είναι το σωστό; Να αφήνονται ελεύθεροι όσοι έχουν ζητήσει άσυλο μέχρι να κριθεί το αίτημα τους; Να μένουν στην Αμυγδαλέζα κι ας είναι άθλιες οι συνθήκες κράτησής τους και μπορεί να μην έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα; Να τους αφήνει το πούλμαν των «ευαίσθητων» αριστερών της κυβέρνησης δέκα-δέκα ανά περιοχή, όπου να 'ναι; Δέκα στο Ψυχικό, δέκα στη Φιλοθέη, δέκα στο Χαλάνδρι και δέκα στον Χολαργό; Ή να τους αφήνει το πούλμαν στην Ομόνοια, όπως γίνεται τώρα, για να ξαναγίνει η περιοχή γκέτο; Με ένα διεθνούς φήμης meeting point ναρκομανών, εμπόρων, δύστυχων, φτωχών και δολοφόνων, Μενάνδρου και Σοφοκλέους γωνία, είμαστε οκ;
Δυστυχώς, δεν υπάρχει σωστή απάντηση ούτε μαγική λύση. Ρέει άφθονη η πολιτική ορθότητα και ο στρουθοκαμηλισμός. Έτσι είναι που δεν χαράσσεται ποτέ Εθνική Μεταναστευτική Πολιτική, ενώ υπάρχει και μεγάλη έλλειψη πόρων. Πάνω από όλα, δεσπόζει η υποκριτική και στην ουσία της ξενόφοβη Ευρωπαϊκή Μεταναστευτική Πολιτική. Το Fortress Europe κάνει πως δεν βλέπει τα καραβάνια στις πύλες του και αφήνει όσους είναι στα τείχη αβοήθητους.
Μέχρι να καταργήσουμε λοιπόν το Δουβλίνο ΙΙ, μέχρι να σταματήσουν να σφυρίζουν αδιάφορα οι τάχα μου ευαίσθητοι Βορειοευρωπαίοι, μέχρι να συζητήσουμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα ανοιχτά το πρόβλημα, μακριά από το ρατσιστικό τμήμα της Δεξιάς και την εύκολα ευαίσθητη Αριστερά, το πούλμαν δεν θα έχει πού να πάει.
Πηγή: protagon.gr
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015
Agitprop
Η προπαγάνδα υπάρχει για να πείθει ότι κάτι που ήταν πριν λίγο καιρό άποψη είναι σήμερα έγκλημα. Ο φίλος του Αντώνη Πανούτσου, Μάκης Προβατάς επιστρατεύει την Ιστορία Ευρώπης του Norman Davies για να εξετάσει το σήμερα.
Στην Ελλάδα, τα χρόνια της κρίσης, οι τρεις λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο μεταξύ των πολιτικών και πέρασαν και στους πολίτες είναι ‘μνημονιακος’ , ‘αντιμνημονιακος’ και ‘γκαιμπελίσκος’…
Το ‘αντιμνημονιακος’ το περιφέρει ως παράσημο οποίος δηλώνει ως τέτοιος. Ο ίδιος αναφέρει ως ρετσινιά το ‘μνημονιακος’ σε όποιον δεν συμφωνεί.
Ο κάθε έλληνας, με δεδομένο ότι ξέρει την αλήθεια με απολυτή βεβαιότητα, ονομάζει ‘γκαιμπελίσκο’ όποιον δεν συμφωνεί μαζί του και προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει, με καλά ή κακά επιχειρήματα.
Επειδή η κάθε λέξη έχει μια ιστορία προέλευσης, η οποία οδηγεί στην σωστή χρήση της, αν γουστάρει κάποιος φυσικά…
“Ξέρεις ποια είμαι εγώ ρε;”
… Τυχαία από τα διαβάσματα τής μέρας….
«‘Η προπαγάνδα είναι γέννημα των αντιμαχόμενων απόψεων και της απόφασης των ανθρώπων να διαδώσουν τις δικές τους αρχές εις βάρος όλων των άλλων.
Η καταγωγή της εδράζεται στη θρησκευτική σφαίρα. Συνδέεται από την ίδια της τη φύση με την προκατάληψη, και είναι ακόμα πιο αποτελεσματική όταν χρησιμοποιεί την εμπάθεια και την πόλωση. Αποτελεί το ακριβές αντίθετο της εκπαίδευσης και της πληροφόρησης. Προκειμένου να είναι ακόμα πιο αποτελεσματική η προπαγάνδα, χρειάζεται τη συνδρομή της λογοκρισίας. Μέσα σε ένα στεγανοποιημένο πληροφοριακό πεδίο μπορεί να κινητοποιήσει όλα τα μέσα επικοινωνίας – έντυπα, ηχητικά, καλλιτεχνικά και οπτικά, και να πιέσει για τις αξιώσεις της μέχρι να επιτύχει τα μέγιστα οφέλη. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το Ρωμαϊκό «Officium de Propaganda Fidei» από το οποίο και προέκυψε ο όρος, εργάστηκε παράλληλα με την Ιερά Εξέταση. Το 1622 μάλιστα, εξελίχθηκε σε μόνιμο γραφείο του Βατικανού.
Πάντα υπήρχε και η πολιτική προπαγάνδα χωρίς, ωστόσο, να χρησιμοποιεί το όνομα αυτό. Προωθούνταν μέσω των εντύπων και αργότερα μέσω των εφημερίδων και των μονοσέλιδων σατυρικών.
Τον 20ο αιώνα το πεδίο δράσης της προπαγάνδας αυξήθηκε δραστικά με την εμφάνιση των νέων μέσων όπως ο κινηματογράφος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, με τις τεχνικές του Μάρκετινγκ, της μαζικής πειθούς, της εμπορικής διαφήμισης και των ‘’Δημοσίων Σχέσεων’’.
Οι θεωρητικοί της προπαγάνδας έχουν διακρίνει πέντε βασικούς κανόνες:
1.Τον κανόνα της απλοποίησης: κατά τον οποίο υποβιβάζονται όλα τα δεδομένα σε μια απλή αντιπαράθεση μεταξύ ‘καλού και κακού’ , ‘φίλου και εχθρού’.
2.Τον κανόνα της διαστρέβλωσης: κατά τον οποίο ο αντίθετος δυσφημείται με ωμή λασπολογία και γελοιοποίηση.
3.Τον κανόνα της μετάγγισης: κατά τον οποίο ασκείται επιδέξιος χειρισμός της συναίνεσης των αξιών που ασπάζεται το κοινό στο οποίο απευθύνεται η προπαγάνδα προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι δικοί της σκοποί.
4.Τον κανόνα της ομοφωνίας: κατά τον οποίο παρουσιάζεται μια συγκεκριμένη άποψη σαν να αποτελεί την ομόφωνη άποψη των ορθών σκεπτόμενα ανθρώπων. Έτσι, το άτομο που αμφιβάλει ωθείται σε συμφωνία μέσω της έλξης που ασκούν οι σταρ του θεάματος και μέσω της κοινωνικής και ψυχολογικής πίεσης.
5. Τον κανόνα της ενορχήστρωσης: κατά τον οποίο επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα το ίδιο μήνυμα σε διαφορετικές παραλλαγές και συνδυασμούς.
Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης, ένας από τους αρχιηγέτες της προπαγάνδας αναγνωρίζει την προσφορά των παλαιοτέρων. “Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εξακολουθεί να προοδεύει”, λέει ο Δρ. Γκαίμπελς, “επειδή επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα για 2.000 χρόνια. Το ίδιο πρέπει να κάνει και το Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα”.
Μια από τις πιο δόλιες μορφές προπαγάνδας ωστόσο, είναι αυτή η οποία αποκρύπτει τόσο από τους προπαγανδιστές όσο και από τους αποδέκτες της, τις πραγματικές πηγές από όπου προέρχεται η πληροφορία. Αυτή η λεγόμενη ‘’κρυφίως κατευθυνόμενη προπαγάνδα’’ στοχεύει στην κινητοποίηση ενός δικτύου ανυποψίαστων ‘’παραγόντων με επιρροή’’ οι οποίοι μεταδίδουν το επιθυμητό μήνυμα ωσάν να ενεργούν αυθόρμητα. Σε αυτή την περίπτωση, προπαγάνδα προσποιούμενη ότι οι απόψεις της ταυτίζονται με εκείνες της κοινωνικής ομάδας η οποία είναι ο στόχος και των οποίων επιδιώκει να υπονομεύσει υποθάλποντας τις κλίσεις ατόμων με σημαντική θέση είναι δυνατόν να εξαγοράσει λάθρα και ύπουλα μια κρατούσα ελίτ ανθρώπων που διαμορφώνει την κοινή γνώμη.
Αυτή ήταν για παράδειγμα η μέθοδος που επέλεξαν οι υπεύθυνοι προπαγάνδας του Στάλιν οι οποίοι διείσδυσαν σε κύκλους καλλιεργημένων ατόμων στα κυρίαρχα δυτικά κράτη από τη δεκαετία του 1920 και μετέπειτα. Τα ηνία του πεδίου αυτού κρατούσε ένας φαινομενικά άκακος Γερμανός κομμουνιστής, ένας παλιός σύντροφος του Λένιν στην Ελβετία και γνώριμος του Γκαίμπελς στο Ράιχ ο Βίλλι Μύντσενμπεργκ.
Δουλεύοντας παράλληλα με τους Σοβιετικούς κατασκόπους, ο Μύντσενμπεργκ τελειοποίησε την τέχνη να διεξάγει φανερά μυστικές επιχειρήσεις. Αυτοί που κυρίως εξαπάτησε και στρατολόγησε σπανίως εντάσσονταν σε κομμουνιστικά κόμματα και θα αρνούνταν με αγανάκτηση ότι είχαν χειραγωγηθεί. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν συγγραφείς, καλλιτέχνες, αρθρογράφοι, αριστεροί εκδότες και καλά επιλεγμένες διάσημες προσωπικότητες όπως ήταν ο Ρομαίν Ρολάν, ο Λουί Αραγκόν, ο Αντρέ Μαλρώ, ο Χάινριχ Μαν , ο Μπέρτολ Μπρέχτ, ο Άντονι Μπλάντ, ο Χάρολντ Λάσκι καθώς και οι μισοί περίπου από την ομάδα του Μπλούμσμπερυ. Από τότε που προσελκύστηκαν αυτές οι αρμαθιές των συντρόφων, οι ονομαζόμενες “Λέσχες των Αθώων”, κατάφεραν να προκαλέσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση που ονομάστηκε “Κονικλοτροφείο”. Ο απώτατος στόχος ορίστηκε εύστοχα ως εξής: «Να δημιουργηθεί στους κόλπους της Δεξιάς μη Κομμουνιστικής Δύσης η ανώτερη προκατάληψη της εποχής , η πεποίθηση ότι, κάθε άποψη που συμβαίνει να υπηρετεί τη Σοβιετική Ένωση προέρχεται από τους πιο σημαντικούς και αξιοπρεπείς εκπροσώπους της ανθρωπότητας».
Το σχόλιο του Μπρέχτ για τα θύματα του Στάλιν μπορεί να μην ήταν και τόσο αστείο όσο ο ίδιος νόμιζε. “Όσο πιο αθώοι είναι” , έγραψε, “τόσο περισσότερο τους αξίζει να σκοτωθούν”………..»
NORMAN DAVIES…..ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Πηγή: gazzetta.gr
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015
Πρώτη φορά αριστερά, αλλά για πάντα ίδιοι!
Πρώτη φορά αριστερά στην Ελλάδα, αλλά για πάντα ίδια η κοινωνία μας, όσο εμείς το επιτρέπουμε! Ο Παναγιώτης Δαλαταριώφ καταγράφει στο gazzetta.gr ποια πράγματα δεν θα αλλάξουν όσο δεν αντιδρούμε!
Από τη Δευτέρα (26/1) η Ελλάδα, η Ευρώπη... όλος ο πλανήτης κινείται με... αριστερή τροχιά! Όλοι μας βλέπουμε στον Αλέξη Τσίπρα την αλλαγή που θα κάνει τη ζωή μας καλύτερη - τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο.
Τίποτα, όμως, δεν θα είναι πιο όμορφο αν εμείς από μόνοι μας δεν κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο ποιοτική.
Πως θα γίνει αυτό; Ορίστε 10 πράγματα που καλό θα είναι να αλλάξουμε:
1. ΠΟΤΕ δεν θα δούμε καθαρά πεζοδρόμια, δρόμους, κοινόχρηστους χώρους όσο ανοίγουμε το παράθυρο του αυτοκινήτου μας και πετάμε χαρτιά, γόπες από τσιγάρα κτλπ...
2. ΔΕΝ θα δούμε λιγότερα ατυχήματα στους δρόμους, αν από μόνοι μας δεν βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι το τιμόνι θέλει ηρεμία, καθαρή σκέψη και ξεκούραστο κορμί. Όποιος δεν μπορεί, μια χαρά είναι και τα ΜΜΜ (ειδικά το μετρό και ο προαστιακός). Ή έστω όλο και κάποιος έχει φίλο με αμάξι (να του δίνετε και τίποτα για τη βενζίνη) - ακόμη δεν έφυγε η ΤΡΟΪΚΑ
3. ΚΑΝΕΝΑΣ μας δεν έχει το δικαίωμα να παραπονιέται για τις ακαθαρσίες των αδέσποτων σκυλιών, αν δε μαζεύει αυτά που αφήνει ο σκύλος του στη... βόλτα του.
4. ΦΥΣΙΚΑ, πρέπει να βγάζουμε το σκασμό όταν μας... χαλάει η παρουσία κάθε αδέσποτου, όταν εμείς ξαφνικά θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να έχουμε άλλο το σκύλο μας στο διαμέρισμά μας και τον αφήνουμε στο δρόμο.
5. ΜΑΓΚΕΣ και ΜΑΓΚΙΤΙΣΕΣ, δεν οφείλει κανένας να έχει ταχύτητα στο κιβώτιο όσο το φανάρι είναι κόκκινο. Δεν σας φταίει ο μπροστινός σας, αν εσείς έχετε αργήσει να ξυπνήσετε....
6. Δεν πρόκειται να σε σπρώξει κανένας ξανά κατά την είσοδό σου σε κάποιο βαγόνι ή κάποιο λεωφορείο, όταν σταματήσεις ΕΣΥ από μόνος σου να σπρώχνεις.
7. ΔΕΝ θα ακούσεις κανένα, εκ του ουκ άνευ, μπινελίκι, όταν και εσύ σταματήσεις να σιχτιρίζεις τους πάντες και πάντα γύρω σου και κοιτάξεις μόνο την... καμπούρα σου και τα δικά σου λάθη. Αυτοκριτική λέγεται και πάντα πρέπει να προηγείται της κριτικής.
8. «Οι αριστεροί δεν κάνουν ρουσφέτια», ακούγεται από τους αριστερούς. Τότε, σταματήστε (και) εσείς οι αριστεροί να ζητάτε ρουσφέτια. Γεμίστε με εφόδια - όσοι το έχετε κάνει, μεταδώστε στα παιδιά σας, στα εγγόνια, στους γύρω σας έστω και ένα καλό στοιχείο του χαρακτήρα σας και του μυαλού σας.
9. Το βλέμμα μας ας πάει και λίγο πιο αριστερά - δεξιά. Όχι μόνο να περιορίζεται στις παρωπίδες του ατομικισμού μας. Υπάρχουν άστεγοι και άνθρωπο που έχουν ανάγκη το ... χθεσινό φαγητό που εμείς δεν θέλουμε, το μπουφάν που δεν μας κάνει πια, το τζιν που έχει ξεφτίσει, τα παπούτσια που ίσως έχουν μία τρύπα ή έχουν φύγει από τη μόδα.
10. ΚΑΘΕ πρωί που βγαίνεις από το σπίτι σου για να πας στη δουλειά σου, ή να βρεις δουλειά, για βόλτα ή δουλειά, σε κάποια δημόσια υπηρεσία, σε τράπεζα... οπουδήποτε να θυμάσαι ότι έχεις κάπου να πας. Ότι μπορείς και ότι είσαι σε θέση να πας. Κάποιοι χρειάζονται να πληρώσουν άλλους για να το κάνουν.
* Και που 'σαι: Κάποτε κατηγορούσαμε τους δήμους που δεν έχουν προνοήσει να φτιάξουν πεζοδρόμιο για αναπήρους. Αν όχι όλοι οι περισσότεροι δήμοι πλέον έχουν. ΣΤΑΜΑΤΑ αυτή την παπαριά να παρκάρεις όπου σου γουστάρει!
** ΦΥΣΙΚΑ, «ουδείς άσφαλτος», που λέει κι η Άντζελα Δημητρίου. Όλοι μας έχουμε και θα έχουμε κάποια κακιά στιγμή. Όλοι μας θα κάνουμε τη μαλακία μας. Όλοι μας θα δούμε τον εαυτό μας να κάνει πράγματα που είναι έξω από τον χαρακτήρα και τη γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά μας. Όμως, ας έχουμε καταφέρει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή και το συνάνθρωπό μας με σεβασμό! ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ είναι η κοινωνική παιδεία και καμία δεξιά, αριστερή ή κεντρώα κυβέρνηση δεν θα το αλλάξει. Όλα τ΄άλλα διδάσκονται...
Πηγή: gazzetta.gr
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2015
Οι ξανθές ανταύγειες του Ξηρού μας κάνουν εντύπωση;
Γέμισαν τα social media με χαβαλέ περιγραφές και συγκρίσεις του Χριστόδουλου Ξηρού με τον… Χορταρέα, τον …Μπραντ Πιτ κλπ.
Μέχρι και η μοναδική Έλενα Ακρίτα αναρωτήθηκε (για πλάκα, βέβαια) αν πρόκειται να συλληφθούν όλες οι ξανθές…
Να σας πω την αλήθεια;
Αναρωτιέμαι γιατί αναρωτιέστε…
Τι σας κάνει, αλήθεια, εντύπωση; Αυτή δεν είναι η Ελλάδα;
Γιατί θα έπρεπε να είναι αλλιώς οι τρομοκράτες;
Έχετε προσέξει πώς είναι οι πολιτικοί που κυβερνούν εδώ και 40 χρόνια; Πώς είναι οι γιατροί που παίρνουν φακελάκι;
Πώς είναι οι ελεγκτές της Εφορίας που αποδεικνύονται εκβιαστές;
Πώς είναι οι απατεώνες της Πολεοδονίας, που κλέβουν τα κέρατά τους;
Πώς είναι οι δημοσιογράφοι που δήθεν σαν ενημερώνουν, ενώ τα αρπάζουν από όλες τις κυβερνήσεις;
Γιατί, λοιπόν, ο αρχιτρομοκράτης να μην έχει βαμένο «ξανθό όνειρο» το μαλλί και «μαύρο πέλαγο» το μούσι;
Γιατί να μην φαντάζεται ότι κρύβεται, ενώ θα τον κατέδιδαν ακόμη και τα σύννεφα του ελληνικού ουρανού;
Τοιούτοι έπρεπεν ημίν αρχιερείς, λέω εγώ… Καλή χρονιά…
Πηγή: aixmi.gr
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014
Ελληνάρες, ζουν ανάμεσά μας
Της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα... ό,τι να ’ναι! Μια ματιά να ρίξεις γύρω σου, και καταλαβαίνεις γιατί δεν υπάρχει σωτηρία: είμαστε περικυκλωμένοι.
ΑΔΟΛΦΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΟΓΛΟΥ: Όπως η Μαντάμ Σουσού νόμιζε πως ζει ακόμα στην παλατάρα του Κολωνακίου, όπως ο διάσημος ηθοποιός που παρακμάζει και νοσταλγεί τα περασμένα μεγαλεία ψάχνοντας ρόλους με τον μεγεθυντικό φακό, έτσι και ο Αδόλφος Πυθαγόρογλου αρνείται να αποδεχτεί πως δεν ζει στην Αρχαία Ελλάδα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά στη σύγχρονη Ελλάδα της Πάολας και του Παντελίδη. Αρνείται να αποδεχτεί πως κανείς Ευρωπαίος δεν θα σκύψει να του φιλήσει το χέρι, επειδή πριν 2.500 χρόνια στο ίδιο μέρος διέπρεψε ένας πολιτισμός ανθρώπων τόσο μακρινός ιδιοσυγκρασιακά από τον σημερινό, όσο των Χόμπιτς από των Ορκς.
Αρνείται να αποδεχτεί πως το DNA του έχει πάρει παρτούζα τα μισά Βαλκάνια μαζί με την Τουρκία, πως μοιάζει με τον Μέγα Αλέξανδρο μόνο στα νύχια και πως, αν ρίξεις στο μίξερ βλαχιά, ορθοδοξία, βυζάντιο, αρχαιοελληνισμό, μεταφυσική και νεοναζισμό, αυτή η αηδία δεν καταπίνεται ούτε από παλαβό ιεροκήρυκα στο Ουισκόνσιν. Μανούλα στην παραποίηση της ιστορίας και στη μυθοπλασία, ο Αδόλφος αναμασά θεωρίες που θέλουν τους αρχαίους Έλληνες ντούρα αρσενικά με 30 εκατοστά μαλαπέρδες, να κατασκευάζουν υπολογιστές, ρομπότ, ουρανοξύστες και να παίζουν τάβλι με εξωγήινους στο Περού (που κάποτε μας ανήκε). Νομίζει πως οι σύγχρονοι πόλεμοι διεξάγονται με μπουνιές απαιτώντας την ανάκτηση της Πόλης, τη βρίσκει με Πλεύρη, Λιακόπουλο και Παΐσιο, θεωρεί υπαίτιους της κρίσης τους μετανάστες (που κρύβονται πίσω από όλα τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα, φυσικά), ενώ μεταφράζει τον βήχα του σε σύμπτωμα ψεκασμού από τους Σιωνιστές, τους Μασόνους και τους Ιλουμινάτι. Αγαπημένες φράσεις: «Όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα, οι άλλοι τρώγανε μπανάνες», «Όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη», «Η ελληνική γλώσσα έχει 800 τρισεκατομμύρια λέξεις».
ΕΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ: Υπάρχει μια ωραία κωμική σκηνή στο «Scary Movie», όπου οι θεατές ενός κινηματογράφου δέρνουν και μαχαιρώνουν ανηλεώς μια ενοχλητική τύπισσα που μιλάει στο τηλέφωνο και δεν τους αφήνει να παρακολουθήσουν την ταινία. Βασιλεύς των Ελλήνων ελέω Θεού, ο Εαυτοκράτωρ πάσχει από την ίδια παθολογική απάθεια απέναντι τους συμπολίτες του, τους νόμους, το περιβάλλον, το ίδιο το σύμπαν. Πεπεισμένος πως η Γη δεν περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της, αλλά γύρω από τον εαυτό του, φροντίζει να μας υπενθυμίζει καθημερινά τις πεποιθήσεις του, ασελγώντας με βία πάνω στην κοινωνική και οικολογική μας συνείδηση. Με λάβαρο το «εγώ», την «πουστιά» και την «αναισθησία» ο Εαυτοκράτωρ θα αδιαφορήσει για την ύπαρξή σου και για την έννοια της κοινωνικής συμβίωσης.
Θα σου κλέψει τη θέση στην ουρά επειδή θέλει να κάνει «απλά μια ερώτηση», θα διπλοπαρκάρει, θα παρκάρει σε θέση ΑΜΕΑ ή πάνω στη διάβαση, θα αδειάσει το τασάκι από το παράθυρο του αυτοκινήτου, θα μετατρέψει τις παραλίες σε σκουπιδότοπους, θα σε σπρώξει στο λεωφορείο για να ανέβει πρώτος, θα προσπεράσει από δεξιά, θα προσπεράσει σε στροφή, θα καπνίσει στα μούτρα σου την ώρα που τρως και ό,τι άλλο χαρακτηρίζει ένα απολίτιστο γίδι που λυμαίνει την ατμόσφαιρα με την αναπνοή του. Υπό την ανέχεια ενός τριτοκοσμικού κράτους, ο Εαυτοκράτωρ θα προσαρμόσει όλους τους νόμους στα «έτσι θέλω» του και θα αρνηθεί να υποκύψει σε οποιονδήποτε κανόνα αντίκειται στους δικούς του κανόνες, γιατί έτσι νιώθει «πιο ελεύθερος», «πιο μάγκας», «πιο έξυπνος» και συμβάλλει όσο μπορεί στην κακή εικόνα των Ελλήνων και των ελληνικών πόλεων. Αγαπημένες του φράσεις: «Επειδή έτσι γουστάρω», «Δεν θα μου πεις εσύ», «Σε ρώτησε κανείς;», «Κοίτα τη δουλειά σου», «Δεν σου πέφτει λόγος», «Κορόιδο είμαι;».
ΜΙΣΤΕΡ ΦΟΞ: «Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: οι καλοί και οι κακοί», έγραφε ο Γούντι Άλεν. «Οι καλοί κοιμούνται καλύτερα, αλλά οι κακοί φαίνεται να περνούν καλύτερα ξύπνιοι». Ο Μίστερ Φοξ ανήκει σε μια τρίτη κατηγορία: των κακών που κοιμούνται σαν πουλάκια, μιας και η απουσία κράτους, ελέγχου και ευνομίας, όπως και ο άγραφος κανόνας του «κάνε ό,τι κάνει ο γείτονας», του εξασφαλίζει το άσυλο για να επιδίδεται στις κομπίνες του χωρίς τον φόβο της τσιμπίδας του νόμου. Λάτρης του χρήματος, θιασώτης του εύκολου πλουτισμού και με ροπή στη λαμογιά και την απάτη, ο Μίστερ Φοξ ξέρει να ελίσσεται στα κοτέτσια της Ψωροκώσταινας σαν αλεπού. Να χτίζει αυθαίρετα, να παραβιάζει τον αιγιαλό, να πλαστογραφεί έγγραφα, να εξυπηρετεί ημετέρους, να εξασφαλίζει αγύριστα δάνεια.
Να απαλλοτριώνει κρατικό χρήμα, να φοροδιαφεύγει, να λαδώνει, να λαδώνεται, να μασουλάει ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, να σβήνει κλήσεις και να χώνει εαυτόν και συγγενείς σε θέσεις δόξας, χρήματος και κοινωνικής αναγνώρισης. Εξ απαλών ονύχων θα χωθεί σε 15μελή σχολικά συμβούλια βάζοντας χέρι στα ταμεία της πενθήμερης ή των λυκειακών χορών, θα πάρει πτυχίο Τραμπουκικής από κάποια μεγάλη φοιτητική παράταξη και θα διαπρέψει σε αυτό που ξέρει καλύτερα: να κοιτάζει την πάρτη του εις βάρος των άλλων. Ο Μίστερ Φοξ διατηρεί σχέσεις μίσους - αγάπης με τους επίδοξους μιμητές του, που, στερούμενοι εξουσιών και δημοσίων σχέσεων, αρκούνται στο να φοροδιαφεύγουν, να παίρνουν ψεύτικες αναπηρικές συντάξεις ή να συστήσουν ΜΚΟ με ονόματα όπως «Δράση Πολιτών για το δίκιο της Ντενέρις Ταργκέριαν», «Εταιρεία Μελέτης Ελεονώρας», «Συσκευασίες μανιταριών στα στρουμφοχωριά του Μεξικό». Αγαπημένη φράση: «Ξέρεις ποιος είμαι γω, ρε;», «Με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας», «Πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος».
ZORBA THE DICK: Αν ο Zorba the Greek ήταν λεβέντης, ντόμπρος, ασυμβίβαστος και παθιασμένος με τη ζωή, ο Zorba The Dick προσδιορίζει τη λεβεντιά μέσα από την έπαρση, τη ματαιοδοξία, τον σεξισμό, τον σταρχιδισμό και τις παλικαρίσιες ζεμπεκιές, σαν εκείνες του πνευματικού του ταγού Ανδρέα. Ελληνάρας με τα όλα του, ο Dick θα σου μάθει πώς να ρίχνεις τουριστριούλες στον φραπέ, θα σου διηγηθεί περιστατικά με ξυλίκια στις κερκίδες και θα σου προσφέρει tips για να κλέβεις εύκολα το κράτος. Πιστός στις χριστιανικές αξίες, προσεύχεται τακτικά στην Αγία Τριάδα («φαΐ, παντόφλες, τηλεκοντρόλ»), μπινελικώνει τακτικότερα Χριστούς και Παναγίες και εκκλησιάζεται πού και πού για να εξασφαλίσει και μια θέση στον Παράδεισο.
Αγαπημένες του ασχολίες, να καπνίζει σαν φουγάρο, να κορνάρει στις γυναίκες οδηγούς για να τις αγχώσει, να επιταχύνει όταν βλέπει πεζό να διασχίζει τον δρόμο και να μαθαίνει στα Αγγλάκια να λένε τη λέξη «μαλάκας». Ο Dick νιώθει βαθιά υπερήφανος που ο γιος του «μαμάει (συμμαθήτριες) και δέρνει (συμμαθητές)», ανεξαρτήτως αν είναι κούτσουρο, που η κόρη του είναι παρθένα στα 22 και που η γυναίκα του τον λατρεύει ακόμα και όταν τη σαπίζει στο ξύλο, γιατί «έτσι είναι ο Έλληνας». Έχει πάντα δίκιο, άποψη για όλα, ψηφίζει φωνακλάδες πολιτικούς, γιατί «τα λένε ωραία», σνομπάρει τους «σπουδαγμένους», τους «κουλτουριάρηδες» και τους «κουνιστούς» και σκέφτεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή για να ξεβρομίσει ο τόπος και να έρθουν στην εξουσία καθαροί άνθρωποι σαν αυτόν. Αγαπημένες φράσεις: «Και αύριο μέρα είναι», «Τι σε νοιάζει εσένα;», «Μια ζωή την έχουμε», «Δεν χαμπαριάζω», «Η ομάδα να κερδίζει», «Κόψε έναν μαλάκα».
ΔΟΚΤΩΡ ΓΡΑΙΚΥΛ & ΜΙΣΤΕΡ ΚΛΑΙΝ: Ο Δρ. Γραίκυλ & Μίστερ Κλάιν έχει την ικανότητα να αλλάζει προσωπεία και να μεταμορφώνεται όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις, αποδεικνύοντας πως διαθέτει δεινό υποκριτικό ταλέντο και πανηλίθιο κοινό που δεν αντιλαμβάνεται τον πραγματικό του ρόλο. Πρόκειται για τον κλασικό Νεοελληνάρα που παριστάνει τον αγανακτισμένο με τα μνημόνια («να τα βάλουν εκεί που ξέρουν οι αλήτες!») και ψηφίζει Σαμαρά ή που κλαψουρίζει για τις αφραγκίες του ενώ οι τράπεζες του στρώνουν κόκκινα χαλιά. Είναι ο τύπος που λοιδορεί τους δημόσιους υπαλλήλους, ενώ θα θυσίαζε τη μάνα του στον Βελζεβούλ για να μπει στο δημόσιο, που αφηνιάζει με τη νοοτροπία των βυσμάτων και κινεί ουρανό και γη για να τα ξύνει ο γιος του στην αεροπορία.
Ο τύπος που αποκαλεί πρόβατα τον λαό, επειδή δεν ξεσηκώνονται, ενώ δεν έχει κατέβει ποτέ του σε πορεία, που μιλάει για το τέλμα του καπιταλισμού με το iPhone στην τσέπη και για οικολογία με το αμάξι των 1500cc στο γκαράζ. Ο τύπος που συγκινείται με τους άστεγους, τους επαίτες, τους άπορους και δεν βάζει το χέρι στην τσέπη να τους προσφέρει ούτε μισό ευρώ. Ο τύπος που ωρύεται για τις σπατάλες της Eurovision («αυτά μας μάραναν!») και, αν κατακτήσουμε την πρώτη θέση, θα πανηγυρίσει ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες. Ο τύπος που δακρύζει για την πληγωμένη του εθνική περηφάνια και με την πρώτη κινδυνολογία των ΜΜΕ θα στείλει τα λεφτά του σε τράπεζες του εξωτερικού. Ο τύπος που σιχαίνεται την αδικία μονάχα όταν ο αδικημένος είναι αυτός, που μισεί την κλεψιά μονάχα όταν ο κλέφτης δεν είναι αυτός και που απεχθάνεται την υποκρισία μονάχα όταν λειτουργεί εις βάρος του.
ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΑΠΟΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ: Μπορεί να κράζει τους κύπριους φοιτητές στην Ελλάδα που πηγαίνουν σαν τους Χιώτες, που συχνάζουν σε κυπριακά στέκια και τη βγάζουν με λούτζα, χούμους, σεφταλιά και χαλούμι. Μόλις έρθει η σειρά της να σπουδάσει στο εξωτερικό, η Χρυσηίδα πέφτει σε μία βαριάς μορφής «εθνοσταλγία» με σοβαρά συμπτώματα ηλιθιότητας. Με μότο το «Greeks do it better» ξεκινάει ένα παραλήρημα για το ελληνικό φιλότιμο, τον ήλιο, τη θάλασσα, το φραπέ, τη διασκέδαση, τη φέτα, τον γύρο, το σουβλάκι, την μπουγάτσα, το τζατζίκι, τον μπακλαβά. Όλα της μυρίζουν, όλα της βρομάνε, σνομπάρει τον ξένο πολιτισμό, τα ήθη, τη νοοτροπία, τους ανθρώπους.
Αναζητά πατριωτάκια για να ανταλλάξει μια σωστή κουβέντα, greek taverns για «ένα πιάτο σωστό φαΐ!» και μπουζουξίδικα για να διασκεδάσει αυθεντικά σαν Ελληνίδα, κοινώς να λικνιστεί σαν μαϊμού πάνω στα τραπέζια και να σπάσει πιάτα σαν υστερική νοικοκυρά. Και τι να της κλάσουν οι ξενέρωτοι και κρυόκωλοι ξένοι: με κάτι δρόμους απαράδεκτα τέλειους, ούτε λακκούβες, ούτε κυκλοφοριακά κομφούζιο, ούτε μία εκκλησία ανά οικοδομικό τετράγωνο, με τεράστιους ποδηλατόδρομους, με πόλεις γεμάτες πάρκα σε περιοχές που θα μπορούσαν άνετα να σηκωθούν 5-6 οικοδομές, με πολίτες που δεν καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια για τα ελαττώματά τους. Έπειτα από τέσσερα χρόνια σπουδών η Χρυσηίδα επιστρέφει έχοντας γεμάτες τις βαλίτσες της με εμπειρίες που θα μπορούσε να αποκτήσει κάλλιστα αν σπούδαζε στην Πάτρα, στη Λάρισα ή το Μεσολόγγι. Ανοίγει την εφημερίδα να ψάξει για δουλειά, την πιάνει ψυχοπλάκωμα και επιστρέφει στο εξωτερικό για ένα δεύτερο gyro με μπόλικο κρεμμύδι.
Πηγή: athensvoice.gr
Κυριακή 15 Ιουνίου 2014
Η Ελλάδα και ο μαϊντανός
-η βαριά ευθύνη του Σημίτη και Γκίκα Χαρδούβελη-
Η πρωτόγνωρη σε μέγεθος κρίση που διέρχεται η χώρας μας αντικατοπτρίζει την αθλιότητα του πολιτικού συστήματος το οποίο εδώ και δεκαετίες έχει μετατρέψει την Ελλάδα και τους Έλληνες σε οικογενειακά φέουδα και υπηρέτες. Οι πολίτες αυτής της χώρας πλήττονται εδώ και 6 χρόνια ανηλεώς από τα απάνθρωπα, επαχθή και εξοντωτικά μέτρα της οικονομικής πολιτικής ενός πολιτικού συστήματος το οποίο σε ολόκληρο το εύρος του, και χωρίς εξαιρέσεις, ευθύνεται για την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση της χώρας. Αυτοί οι υπεύθυνοι που οδήγησαν την χώρα μας εις την καταστροφή χρησιμοποιούν τώρα αυτή την κρίση ως ευκαιρία για να διασώσουν την πολιτική τους ύπαρξη και όχι ως διατυμπανίζουν ότι πασχίζουν για την σωτηρία της Πατρίδος μας. Χρησιμοποιούν όλους τους μηχανισμούς του διεφθαρμένου κράτους που δημιούργησαν οι ίδιοι ως φέουδο και στήριγμά τους, αλλά και την προπαγάνδα των μεγάλων ΜΜΕ που και αυτά είναι δικά τους δημιουργήματα και στήριγμα των.
Ισχυρίζονται ψευδώς και αυθαδώς ότι η κρίση χρέους της Ελλάδος είναι ταυτόσημη με την κρίση χρέους άλλων χωρών της Ευρώπης και κυρίως του Νότου της ευρωπαϊκής ηπείρου. Με το διάτρητο αυτό άλλοθι παραπλανούν και αποπροσανατολίζουν τους Έλληνες οι οποίοι παράλληλα με τα εξοντωτικά μέτρα που υφίστανται καθημερινώς γίνονται ταυτόχρονα και θύματα του πολιτικού εκφυλισμού, ενός τεράστιου ψεύδους και μίας ανεπανάληπτης παράνοιας και πλύσης εγκεφάλου.
Η αλήθεια είναι ότι η κρίση χρέους μερικών χωρών της Ευρωζώνης αντικατοπτρίζει την υπερβολική χρήση κεφαλαίων από τις Κυβερνήσεις των σε θέματα αναπτυξιακής, κοινωνικής και στεγαστικής πολιτικής, δηλαδή για την διεύρυνση ενός ήδη υφιστάμενου δίκαιου και κοινωνικού κράτους. Εις το τέλος, η συνεχής αυτή τεράστια άντληση κεφαλαίων από τις διεθνείς χρηματαγορές, η οποία όμως δυστυχώς μακροπρόθεσμα δεν μπορούσε να αντισταθμισθεί από την εγχώρια ανάπτυξη και παραγωγή, είχε ως αποτέλεσμα την υπερχρέωση αυτών των χωρών.
Ενώ η κρίση χρέους στην Πατρίδα μας είναι κρίση διαφθοράς, και μοναδική εις τα παγκόσμια χρονικά. Για την εμπέδωση μίας αδηφάγου κομματικής νομενκλατούρας, το διεφθαρμένο από την σήψη πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες σπαταλούσε αφειδώς τους εθνικούς πόρους, τα δάνεια από διεθνείς τράπεζες και τα τεράστια πακέτα στήριξης, κονδύλια και επιδοτήσεις των Βρυξελλών. Όχι όμως ως όφειλε για την ανάπτυξη μίας πραγματικής οικονομίας και των κανόνων της, δηλαδή για μία ισορροπία μεταξύ αγοράς εργασίας και παραγωγικότητας. Μοναδικό μέλημα του ήταν η αφειδώς διασπάθιση των τεράστιων αυτών πόρων σε ρουσφέτια και μέσω αυτών η δημιουργία «κεκτημένων» δεκάδων προνομίων, επαγγελματικών και προνοιακών επιδομάτων, εφάπαξ και πολλών άλλων «εφευρέσεων», που ουδεμία όμως σχέση έχουν με την παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, τους βασικούς δηλαδή κανόνες της αγοράς εργασίας και πραγματικής οικονομίας. Δεν ενδιαφέρθηκε ουδόλως για μία υγιή οικονομική και κοινωνική πολιτική και την ταυτόχρονη εμπέδωση ενός σύγχρονου Κράτους Δικαίου, με μία Δημόσια Διοίκηση που να λειτουργεί ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη από τα κόμματα, προς όφελος μίας υγιούς ανάπτυξης και ευημερίας ολόκληρου του Ελληνικού Λαού.
Ο πολιτικός αυτός εκφυλισμός, καλυπτόμενος από τον μανδύα της ασυλίας, της ατιμωρησίας και των αδίστακτων συντεχνιών, δημιούργησε μια διογκούμενη, διεφθαρμένη, σπάταλη Δημόσια Διοίκηση. Αυτή η συνεχής έξαρση της διαφθοράς και της από καιρού διαφαινόμενης δημοσιονομικής εκτροπής ήταν προκλητική εις την συνείδηση εκατομμυρίων Ελλήνων, αλλά και επικίνδυνη για το μέλλον του Έθνους. Εις το τέλος φόρτωσε συνειδητά και τις Ελληνικές Τράπεζες, οι οποίες προ ολίγου ήσαν υγιείς σε σύγκριση με πολλές ευρωπαϊκές, αλλά και τα Ασφαλιστικά Ταμεία των Εργαζομένων, τα ΑΕΙ και ΤΕΙ και άλλους Οργανισμούς με ομόλογα δεκάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ αυτού του διεφθαρμένου και χρεοκοπημένου ήδη Ελληνικού Δημοσίου, με αποτέλεσμα να υποστούν με το επιβληθέν κούρεμα (PSI) ένα ισχυρότατο πλήγμα. Βαρύ τίμημα , που πλήρωσε και πληρώνει όμως μόνο ο χειμαζόμενος τώρα Ελληνικός Λαός.
Ανεπαρκές και ανάξιο ως είναι το πολιτικό σύστημα σε θέματα εθνικής, κοινωνικής και πολιτικής, και ως εκ τούτου υπόλογο για πολλές εγκληματικές αποτυχίες και εθνικές συμφορές, χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες την καραμέλα της συνομωσιολογίας, ότι δήθεν για όλα τα δεινά της χώρας υπεύθυνοι είναι πάντα οι άλλοι, τώρα και αυτά τα Μνημόνια. Εξ αιτίας της ανικανότητας, ανεπάρκειας και ολιγωρίας του να αντιμετωπίσει άμεσα και αποτελεσματικά την κρίση που ξέσπασε το 2008/2009 με τολμηρά μεταρρυθμιστικά μέτρα, πληρώνει τώρα βαρύτατο τίμημα ο ελληνικός λαός και η πατρίδα μας. Με ευθύνη του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του στενού συνεργάτη του Γκίκα Χαρδούβαλη οδήγησε την παντελώς ανίσχυρη χώρα μας, από οικονομικής και κοινωνικής πλευράς, εις την Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) των Ισχυρών Οικονομιών της Ευρωζώνης με ένα ισχυρότατο Νόμισμα το ΕΥΡΩ. Όχι όμως από πραγματικό ενδιαφέρον για την Πατρίδα μας και το λαό της, αλλά για να ιδιοποιηθεί προς όφελός του εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ως αποδεικνύει τώρα η οδυνηρή κατάσταση της χώρας. Έβαλε την χώρα μας σε μεγάλη περιπέτεια, η οποία πριν από την ένταξη εις την ΟΝΕ, λόγω της ισχνής οικονομικής ανάπτυξης, αντιστάθμιζε κάθε τόσο τις οικονομικές δυσχέρειες με την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, δηλαδή της δραχμής.
Όμως το διεφθαρμένο, εκφυλισμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα δεν φρόντισε να ενημερώσει εγκαίρως τους Έλληνες για την πραγματική αξία και δυναμική του ισχυρότατου Ευρώ και τους κινδύνους που ενέχει για την Εθνική Οικονομία αυτό νόμισμα, ώστε να αποτραπεί έγκαιρα η δημοσιονομική εκτροπή. Αδιαφόρησε παντελώς για την χάραξη και θέσπιση τιμών των προϊόντων σε σχέση με το νέο νόμισμα, με το ολέθριο αποτέλεσμα εντός μίας νύχτας να οδηγήσει εκατοντάδες προϊόντα σε αυξήσεις πλέον των 350% δυσανάλογες με την πραγματική οικονομία και το βιοτικό επιπέδο κάθε Έλληνα. Όπως π.χ. η τιμή του μαϊντανού των 50 δραχμών, δηλαδή πραγματική αξία μόλις 0.13 Ευρώ, αυξήθηκε αμέσως σε 0.50 Ευρώ, δηλαδή 170 δραχμές! Παράλληλα, λόγω εμφανούς υστεροβουλίας παρότρυνε τους Έλληνες σε αδικαιολόγητες και υπέρογκες μισθολογικές αυξήσεις και διεκδικήσεις δεκάδων παράλογων παροχών, επιδομάτων και προνομίων, σε πολλές περιπτώσεις υψηλότερες από μερικές ισχυρές οικονομίες της Ευρωζώνης, εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις πάσης μορφής. Αυτό είχε ως συνέπεια την έξαρση μίας τεράστιας καταναλωτικής συμπεριφοράς των Ελλήνων και του LIFESTYLE,, αυτού του μοχθηρού και κατάπτυστου για τις ελληνικές παραδόσεις νέου μοντέλου νεοπλουτισμού που είχε αναπόφευκτα ως αποτέλεσμα να μειωθεί επικίνδυνα η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα , να υποχωρήσουν σημαντικά οι εξαγωγές και να αυξηθούν επικίνδυνα οι εισαγωγές που είχαν ως επιπρόσθετη συνέπεια τον υπέρογκο δανεισμό της χώρας μας.
Η κατευθυνόμενη αυτή υπέρμετρη καταναλωτική συμπεριφορά των Ελλήνων και υπερχρέωση αυτών είχε παράλληλα και ένα άλλο ολέθριο αποτέλεσμα: τη έξαρση και γιγάντωση της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής για την αντιμετώπιση της αδικαιολόγητης καταναλωτικής ορέξεως, και τούτο πάντα με την ανοχή του πολιτικού συστήματος. Επικράτησε η ολέθρια «φιλοσοφία» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, ότι : η μη είσπραξη των φόρων ενισχύει την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας και εξασφαλίζει τις θέσεις εργασίας! Ήταν όμως μοιραία και επικίνδυνη για τη έξαρση της δημοσιονομικής εκτροπής της χώρας μας. Αυτή η ευρεία μετάδοση του ιού της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής εν όψει της βαθύτατης κρίσης και ύφεσης που διέρχεται η χώρα μας, είναι δυστυχώς τώρα μη αντιμετωπίσιμη, όσα δρακόντεια μέτρα και αν ληφθούν, όσες απειλές και αν εκτοξευθούν!
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος και της ασέβειας απέναντι του λαού είναι η μη δημοσίευση του προϋπολογισμού του τεράστιου κόστους της κατασκευής των ολυμπιακών έργων και διεξαγωγής των ολυμπιακών αγώνων, καίτοι έχουν παρέλθει από τότε 10 ολόκληρα χρόνια. Αποτελεί ένα επτασφράγιστο μυστικό για τους αδίστακτους καταχραστές του ιδρώτα και του μόχθου των Ελλήνων. Ενώ η Μεγάλη Βρετανία μόλις μία ημέρα μετά την λήξη της Ολυμπιάδος του Λονδίνου δημοσίευσε μία λεπτομερή έκθεση του κόστους κατασκευής των ολυμπιακών εγκαταστάσεων και ότι οι αγώνες απέφεραν εις την χώρα τους έσοδα ύψους 13 δισεκατομμυρίων αγγλικών λιρών!
Η ολιγωρία, και αναποφασιστικότητα του πολιτικού συστήματος, όπως από το 2008/2009 αντιμετωπίσει αμέσως με τολμηρά και ριζικά μεταρρυθμιστικά μέτρα την μεγάλη κρίση ώστε να αποτραπεί η χρεοκοπία της χώρας, η εξαθλίωση εκατομμυρίων Ελλήνων αλλά και ο διεθνής διασυρμός της πατρίδος, της αξιοπρέπειας και εθνικής υπερηφάνειας των Ελλήνων, είχε ως ολέθριο αποτέλεσμα την επέμβαση των Βρυξελλών και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και την επιβολή του αυστηρότατου 1ου Μνημονίου. Δυστυχώς και πάλιν η διετής αδράνεια των ιθυνόντων της χώρας μας ανάγκασαν τις Βρυξέλλες εις την εγκατάσταση μίας κυβέρνησης με Πρωθυπουργό τον τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο και την επιβολή του επαχθούς για την πατρίδα μας 2ου Μνημονίου, το δε πολιτικό σύστημα αντέδρασε εις τις σωτήριες για το Έθνος μεταρρυθμίσεις επιβάλλοντας εις τον νέο Κυβερνήτη 49 κομματικώς εξαρτώμενους υπουργούς οι οποίοι παρακώλυαν το έργο του. Διότι μια ενδεχόμενη επιτυχία της μεταβατικής κυβέρνησης θα είχε προφανώς ως συνέπεια την ανάδειξη νέων υγειών και σύγχρονων πολιτικών δυνάμεων εις την πολιτική σκηνή της χώρας μας, μια εξέλιξη άκρως επικίνδυνη για την ύπαρξη του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Αυτό έπρεπε πάση θυσία να αποτραπεί με την επίσπευση και προκήρυξη νέων εκλογών μάλιστα εν μέσω κρίσης και ύφεσης, με τα γνωστά ήδη αποκαρδιωτικά αποτελέσματα, αλλά και την επιβολή από τους Ευρωπαίους Εταίρους 2012 του 3ου Μνημονίου, λόγω της αναξιοπιστίας και ολιγωρίας των ιθυνόντων της χώρας μας.
Η κατάσταση όμως εις την χώρα μας έφθασε σε οριακό και επικίνδυνο σημείο. Λόγω της σκόπιμης ολιγωρίας, αναποφασιστικότητας, αλλά και της αναξιοπιστίας των ιθυνόντων εις την Αθήνα, οι Ευρωπαίοι Εταίροι και λόγω εξαντλήσεως της υπομονής των, θεωρούν πλέον ως δεδομένο, ότι μία έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αντιμετωπίσιμη, και ως εκ τούτου δεν μπλοφάρουν. Η σημερινή Κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει τώρα αμέσως τις εθνικές ευθύνες της και να συγκρουσθεί αποφασιστικά με τα διάφορα συμφέροντα και τις συντεχνίες, με όλα αυτά τα ελεεινά συντρίμμια και απομεινάρια ενός οικτρού παρελθόντος, δηλαδή με αυτό το ίδιο το πολιτικό σύστημα, που δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτε εις την Πατρίδα μας.
Εάν όμως αποτύχει εις το έργο της, τότε η άμεση αποκαθήλωση του πολιτικού συστήματος από τον ίδιο τον Ελληνικό Λαό θα είναι σωτήρια για το Έθνος.
Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.
Πηγή:
Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014
Ο Στρατηγός εγκέλαδος και ο καρνάβαλος κρατικός μηχανισμός
Γράμμα από το πονεμένο Ληξούρι. Τρίτη 01:30, όλοι δείχνουν πνιγμένοι στην αναμονή για ένα πελώριο σεισμό!
Λοιπόν αγαπητή Αθήνα, τα μάτια μου κλείνουν από κούραση, οι νυχτερινοί μετασεισμοί δαγκώνουν τα όνειρα, όμως για κάτι άλλο θέλω να σε παρακαλέσω.
Να αδειάζεις για μια στιγμή, από πολιτικές κοκκορομαχίες και καβγάδες για φαρδόκωλες καρέκλες, ρίξε μια ματιά, ένα βλέφαρο, σε ένα τόσο πληγωμένο τόπο.
Αυτός ο δεύτερος τόσο ισχυρός σεισμός, έφερε τα πάνω-κάτω, μπέρδεψε επιστήμονες, τοπικούς άρχοντες και μεγάλους περαστικούς πολιτικούς.
Πάνω που έφευγε η λαχτάρα από τον πρώτο, και θα φρόντιζαν τις πληγές με τη γαλήνη του ισόβιου προστάτη, ήρθε ο άτιμος απροειδοποίητα και ξαναβάρεσε στο ψαχνό, ετούτος ο δεύτερος. Έκανε, λοιπόν, το κοσμάκη στο Ληξούρι να παραμιλά, να σκιάζεται κατακαμένος όπως ήταν, από τα περασμένα, αξέχαστα κουνημένα χρόνια.
Μια πρώτη ματιά δεν προδίδει τα τρομερά αποτελέσματα των λιγοστών δευτερολέπτων. Θρυμματισμένες κακοτεχνίες, μπετά κα λιγοστά σίδερα, μοιάζουν με ξασμένα μάλλινα κουβάρια.
Μα ο κόσμος δεν δείχνει να στέκεται σε αυτά, μια μπριόζα γιαγιά μου φωνάζει με νάζι:
-Τράβα μας παιδί μου, μονάχα ετούτες οι φωτογραφίες θα μας μείνουν για το μνήμα, όλες οι άλλες, οι εβδομαδιαίες, έσπασαν με το δεύτερο σεισμό!
Σεισμός, μα κανείς δεν εμπιστεύεται στους σεισμολόγους το μέγεθος του. Αμφιβάλλουν και φροντίζουν να περιγράψουν εκείνες τις μοναδικές στιγμές με τα πιο μεγάλα, χορταστικά επίθετα.
Κουνούσε πάνω-κάτω, μετά δεξιά-αριστερά και στο τέλος έκανε και κύματα, χαμογελούσα και έλεγα μέσα μου υπερβολές, μέχρι που ένα μικρό ωστικό κύμα με τίναξε και μια βοή πήρε τις αισθήσεις μου. Κοιτούσα απορημένος, φοβισμένος, όταν ο διπλανός μου με σκούντησε, σεισμουλάκι, αυτό δεν είναι άξιο λόγου!
Αν οι σεισμοί και οι προβλέψεις είναι για τα Πανεπιστήμια και τα Εργαστήρια, και οι μαντικές ικανότητες θέλουν δεινά και φορμαρισμένα μέντιουμ, ο σχεδιασμός και η παροχή κρατική βοήθειας, σε τέτοιες τραγικές, ανθρώπινες στιγμές θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από δεδομένος. Τρίχες κατσαρές!
Συσκέψεις και στρογγυλά ή παράγωνα τραπέζια με το Δήμο και την Περιφέρεια που άκουσα να επαναλαμβάνουν πως είναι στα μαχαίρια, ένας στρατός που έφερε μόνο 24 σκηνές, για να τις βάλει πάνω σε ένα μουσκεμένο γήπεδο και αρκετοί πολιτικοί, υπουργοί και ακόλουθοι, που θύμιζαν παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Τότε που οι πρωταγωνιστές πάλευαν με αρκούδες, και τις νικούσαν με μια μπουνιά!
Στην ουσία, ένα γηροκομείο να παλεύει ολομόναχο για να μεταφέρει γεροντάκια δεξιά και αριστερά, μέχρι που κατέληξαν στο κλειστό γήπεδο της περιοχής. Ωστόσο, δεν είχε γίνει αυτοψία στη στατικότητα του κτηρίου! Έγινε αργά το βράδυ και κατά την επίσκεψη του υπουργού! Οι εικόνες με τα ανήμπορα γεροντάκια, παγωμένα, είναι μια ατέλειωτη ντροπή για όλους μας. Ακόμη αναζητούν πετρέλαιο για θέρμανση.
Θέλετε και άλλα; Το ΤΕΙ μουσικών οργάνων φιλοξενεί μια ντουζίνα μαθητές, αφού τους διαβεβαίωναν όλη τη βδομάδα, ότι τα στατικά του κτηρίου είναι μια χαρά, μετά το δεύτερο σεισμό, τους έβγαλαν άρον-άρον στο δρόμο, δίχως καμιά πρόβλεψη.
Τα 38 χιλιόμετρα για το Αργοστόλι είναι ακατάλληλα για ταξίδι, η αστυνομία έχει αποκλείσει την έξοδο με αυτοκίνητο. Και η θάλασσα είναι σκέτο ξύδι, φορτωμένη από μποφόρια. Οι παντόφλες, τα καραβάκια, δεν μπορούν να κάνουν τη διαδρομή. Περίπου 3,000 άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι, πεινασμένοι και διψασμένοι μέσα στα αυτοκίνητά τους, δείχνουν να περιμένουν το μεγάλο, ακαριαίο, χτύπημα του σεισμού.
Αυτή είναι η θλιβερή κατάσταση στο Ληξούρι και τα γύρω χωριά.
Αγαπητή Αθήνα σε κούρασα με τα στραβά μπετά της επαρχίας, είσαι φορτωμένη, η ίδια, από προβλήματα, και βλέπεις, αλλά δεν βλέπεις, δεν μπορείς να δεις. Το πιο παρήγορο και ελπιδοφόρο, είναι πως ο σεισμός όσο πιο απρόβλεπτος και δυνατός, τόσο πιο ώριμους κάνει τους χτυπημένους, έτσι κι εδώ, άντεξαν τον εγκέλαδο, τους ανεγκέφαλους κρατικούς σχεδιασμούς δεν μπορούν να αντέξουν.
Πιο πολύ από τα καμώματα της φύσης πονά ο ψευτοοίκτος και η ανθρώπινη παγαποντιά και αδιαφορία.
Υ.Γ. Όλο και κουνάει, μωρέ, λες να έρθει κάτω και το ξενοδοχείο στο Αργοστόλι;
Πηγή: aixmi.gr
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014
Ένα βίντεο αφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα! Σας θυμίζει κάτι;
Η σχέση μεταξύ παιδιού και μητέρας είναι ισχυρή από τη στιγμή που μεγαλώνει ως έμβρυο στην κοιλιά της!
Είναι κομμάτι της, βγαίνει από μέσα της. Σχέση που μόνο μία γυναίκα που έχει γίνει μάνα μπορεί να κατανοήσει σε βάθος.
Το παιδί μεγαλώνει κι εκείνη είναι πάντα δίπλα του. Από τη στιγμή που θα το κρατήσει για πρώτη φορά στην αγκαλιά της, θα το ταΐσει, θα το κοιμίσει μέχρι τη στιγμή που θα κάνει τα πρώτα του βήματα, θα πάει σχολείο, θα μεγαλώσει, θα σπουδάσει, θα παντρευτεί και θα έχει αγκαλιά τα παιδιά του! Άλλωστε, μάνα είναι μόνο μία!
Η σχέση αυτή είναι πιο έντονη, βέβαια, όταν μιλάμε για την Ελληνίδα μάνα! Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά! Οι περισσότεροι και οι περισσότερες από εμάς έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον, όπου η μητέρα μας ήταν και είναι υπερπροστατευτική -ακόμη κι αν εμείς έχουμε κάνει τις δικές μας οικογένειες. Μας συμπεριφέρεται σαν να είμαστε ακόμη απροστάτευτα μικρά παιδιά που έχουμε την ανάγκη της. Κι εδώ που τα λέμε, έτσι είναι! Ή τουλάχιστον έτσι έχουμε μάθει εμείς, οι λαοί του Νότου περισσότερο.
Η υπόθεση περιπλέκεται όταν η Ελληνίδα μάνα έχει αγόρι! Από τη φύση του ο άντρας είναι ένα ον ανεξάρτητο που η κοινωνία του φορτώνει από νωρίς πολλές ευθύνες, ειδικά όταν αυτός κάνει τη δική του οικογένεια. Είναι, όμως, έτοιμος να ανταπεξέλθει;
Εδώ που τα λέμε, για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες και τα εμπόδια στη ζωή, θα πρέπει να είσαι σκληραγωγημένος και όχι να στηρίζεσαι αποκλειστικά στην οικογένειά σου. Ε, η Ελληνίδα μαμά, του παρέχει τα πιάτα με αποτέλεσμα κάποιες φορές να μην μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του. Αλλά σε αυτό παίζει σημαντικό ρόλο και ο χαρακτήρας του παιδιού.
Η Ελληνίδα μαμά, όμως, μερικές φορές «φυτρώνει» εκεί που δεν την «σπέρνει»! Ειδικά όταν νιώσει ότι ο κανακάρης της βρήκε μία κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος και θέλει να κάνει τη δική του οικογένεια. Εκεί θα πρέπει να περάσει από έλεγχο! Κι αν ο γιος της, της το απαγορεύσει, εκείνη θα σκαρφιστεί τρόπους για να παρακολουθεί τις στιγμές του γιου της με την μέλλουσα νύφη της!
Ένα άκρως χιουμοριστικό βίντεο, κάνει τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου που δείχνει τους πιο περίεργους τρόπους που μπορεί μία μάνα να επινοήσει, προκειμένου να μη χάσει λεπτό από την σχέση του γιου με την κοπέλα! Το βίντεο, βέβαια, είναι διαφήμιση, και είμαι σίγουρη ότι θα σας κάνει να γελάσετε! Αλήθεια, σας θυμίζει κάτι; Μήπως θα έπρεπε η πρωταγωνίστρια να είναι Ελληνίδα;
Πηγή: aixmi.gr
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013
Κάθε κιλό coltan ενός κινητού κοστίζει 2 ζωές παιδιών
Γνωρίζετε ότι το κινητό τηλέφωνό σας σέρνει πίσω του με ένα αόρατο σχοινί ένα μικρό παιδικό φέρετρο;
Εγώ τώρα το πληροφορήθηκα.
Όχι μόνο το κινητό τηλέφωνο, αλλά κάθε προϊόν της σύγχρονης τεχνολογίας σέρνει πίσω του τον θάνατο, τουλάχιστον, ενός μικρού παιδιού!
Εξαρτάται από την ποσότητα της πρώτης ύλης που έχει χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του προϊόντος.
Η πρώτη ύλη ονομάζεται Coltan ή «λευκός χρυσός». Είναι ένα ορυκτό απαραίτητο για την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών. Με πρώτη ύλη το Coltan κατασκευάζονται τα κινητά τηλέφωνα, οι φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι τηλεοράσεις plasma, οι κονσόλες των βίντεο παιχνιδιών, οι κάμερες κ.α.
Είναι ένα ορυκτό σπάνιο στη φύση. Το βρίσκουμε σε μικρές ποσότητες στην Ταϊλάνδη, στη Βραζιλία και στην Αυστραλία και σε μεγαλύτερες ποσότητες στην καρδιά της Αφρικής στο Κονγκό.
Σ’ αυτή τη χώρα με τα 70 εκατομμύρια πληθυσμού και τον μέσο όρο ζωής τα 47 χρόνια (λόγω της πείνας και των ασθενειών) οικογένειες ολόκληρες, πατεράδες, μανάδες, παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες, παρατάνε τα χωριά τους και τρέχουν μπουλούκια στα ορυχεία του Coltan. Κατασκηνώνουν κοντά στα ορυχεία και δουλεύουν από την αυγή ως τη δύση του ήλιου σε συνθήκες πρωτόγονες. Η αμοιβή τους; Δέκα δολάρια το μήνα!!
Για να θεωρηθείς εκεί πέρα καλός εργάτης και να σιγουρέψεις τη δουλειά σου πρέπει να χώνεσαι στις τρύπες των ορυχείων και να βγάζεις τουλάχιστον ένα κιλό Coltan την ημέρα, του οποίου η τιμή είναι 500 δολάρια. Να παραδίδεις, δηλαδή, στον εργοδότη σου κάθε μέρα ορυκτό αξίας 500 δολαρίων και να εισπράττεις στο τέλος του μήνα μισθό 10 δολαρίων!!
Το χειρότερο είναι ότι στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στα ορυχεία του Coltan πολλοί εργάτες και, κυρίως, τα μικρά παιδιά προσβάλλονται από διάφορες αρρώστιες και χάνουν τη ζωή τους, κυριολεκτικά, μέσα στις τρύπες της γης!
Κάθε κιλό Coltan-λένε στο Κονγκό-κοστίζει τη ζωή δύο μικρών παιδιών!
Και σ’ ανώτερα «πολιτισμένη» ανθρωπότητα!
Πηγή: aixmi.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)